Η Δέσποινα Σπυροπούλου, κατά κόσμον σχολείου κυρία Νούλη, ταξιδεύει τριάντα έξι (36) χρόνια με παιδιά μέσα στο σχολείο και έξω από αυτό, με όχημα την καρδιά, την τέχνη και τη φαντασία, «κι όπου μας βγάλει», λέει. Ακόμη λέει πως, αν δεν γινότανε Δασκάλα... θα γινότανε Δασκάλα!
Είναι παντρεμένη, μητέρα ενός βιολογικού παιδιού, του Ιωάννη της, εκατοντάδων παιδιών της καρδιάς της και γιαγιά της εγγόνας της, που ο ερχομός της την έστειλε στ’ άστρα!
Γεννήθηκε από την Κυριακή και τον Γεώργιο Σπυρόπουλο στο Άργος Ορεστικό τον Γενάρη του 1964, εκεί που η απέραντη μάνα φύση και ο ανοιχτός και γενναιόδωρος ορίζοντας, την προόρισαν να είναι ελεύθερη κι ονειροπόλα!
Σκάρωνε πάντα ιστορίες και παραμύθια και τα χάριζε πάντα και μόνο στα παιδιά της καρδιάς της, στα σχολιαρούδια της, τα μαθητούδια της και τα ανέβαζε με αυτά στη σκηνή και στο πάλκο και γέμιζε το σχολείο ανάσες καθαρτικές, εξαγνιστικές, σωστικές, απελευθερωτικές, λυτρωτικές και αύρα καλλιτεχνική και δημιουργική πνοή, που στο διάβα τους κατάφερναν να παρασέρνουν καθετί μικρόκαρδο, που συναντούσαν στην αρχή του σχολικού διαδρόμου και να το φτάνουν στο τέλος του μεγάλο, πολύ μεγάλο!
Ο Ιωάννης της, ο γιος της, το φως των ματιών της όπως η ίδια τον αποκαλεί, της είπε ότι ως παιδί θα ήθελε πολύ να είχε διαβάσει τα παραμύθια της και της ζήτησε να τα εκδώσει για όλα τα παιδιά, μικρά μα και μεγάλα σαν κι αυτόν!