Τα ποιήματα λειτουργούν ως «αρχεία» και «τεκμήρια»: χειρόγραφα ενός πολιτισμού που διασώζεται αποσπασματικά, μέσα από φωτιές, πολέμους, εξορίες, προσωπικές και συλλογικές καταστροφές. Από τον Άλαν Τούρινγκ έως τη Μάγια Αγγέλου, από τον Μαγιακόφσκι έως τον Ουίτμαν, οι μορφές που διατρέχουν τη συλλογή δεν παρουσιάζονται βιογραφικά, αλλά ποιητικά — ως φορείς ιδεών, τραύματος, αντίστασης και στοχασμού.
Η γλώσσα του Σκιαθά είναι πυκνή, ελεγειακή, με έντονη σκηνικότητα και διακειμενική φόρτιση. Το βιβλίο συγκροτεί ένα ενιαίο ποιητικό σύμπαν, όπου το προσωπικό και το ιστορικό, το αρχειακό και το μεταφυσικό, συνυπάρχουν σε μια διαρκή αναμέτρηση με τον χρόνο και τη φθορά.
Τα Χειρόγραφα δεν αποτελούν απλώς μια ποιητική συλλογή αναφορών· συνιστούν μια βαθιά ποιητική κατάθεση για τη μνήμη ως ευθύνη, για τον πολιτισμό ως εύθραυστο ίχνος και για την ποίηση ως τελευταία πράξη διάσωσης.
