Από μικρή διάβαζε βιβλία και μελετούσε ποίηση.

Οι ποιητές που την ενέπνευσαν είναι ο Οδυσσέας Ελύτης, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Τάσος Λειβαδίτης, Νίκος Καζαντζάκης όπως έχει αναφέρει. Την επηρέασε λυρικό τους ύφος και η αλήθεια τους. Η αγάπη που είχαν για τον ελληνισμό και η ευαισθησία τους, της έδωσαν έμπνευση να γράψει. Στα 15 ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα της ποιήματα. Το πρώτο ποίημα που έγραψε ήταν το «Θέλω να ζήσω» το οποίο και είναι ένα από τα ποιήματα στο πρώτο της βιβλίο το οποίο βραβεύθηκε στον σχολικό διαγωνισμό ποίησης με τιμητικό βραβείο. Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με την ποίηση και τους στίχους τραγουδιών και το διάβασμα βιβλίων. Λατρεύει την ποίηση και το διάβασμα γιατί καλλιεργείται πνευματικά και νοητικά. Το έργο Θέλω να ζήσω είναι το πρώτο βιβλίο που έχει εκδόσει η Μελίνα Στυλιανού.

Αγαπημένα θέματα στα οποία επικεντρώνεται στα ποιήματα της είναι η αγάπη για την ζωή, την ελευθερία, την πατρίδα την αγάπη και τον έρωτα και τον πόνο μέσα από αυτόν.

Επίσης κάποια από τα ποιήματα αναφέρονται και στην ψυχική δύναμη που πρέπει να αναπτύσσουμε μέσα μας για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες της ζωής μας αναπτύσσοντας μηχανισμούς άμυνας και ψυχικής ανθεκτικότητας.

Σε πολλά από τα ποιήματα αναφέρεται και στην αγάπη που πρέπει να έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του και να αυτοεξαρτάται όχι εγωιστικά αλλά με στόχο την αγάπη για την ίδια την ζωή του. Μέσα από αυτή την πρώτη της ποιητική συλλογή τονίζει πως η ζωή θέλει απλότητα, ταπεινότητα και δύναμη ψυχής για να μπορέσει ο άνθρωπος να απολαμβάνει τις μικρές χαρές της ζωής και να μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του, όπως επίσης να τον εξελίξει δίνοντας του μια άλλη τροπή ανάπτυξης μέσα από την ποίηση και την ισορροπία τόσο των προσδοκιών του όσο και τον δυνατοτήτων του.

Σε πολλά ποιήματα της αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο την σκληρότητα των ανθρώπων αλλά και της ίδιας της ζωής και των ίδιων των επιλογών που μπορεί να έφεραν έναν άνθρωπο σε αδιέξοδο και απογοήτευση. Μέσα από την ποίηση τονίζει την αγάπη που πρέπει να επιδεικνύει ο άνθρωπος προς τον εαυτό του και την αναγνώριση που πρέπει να δείχνει στις ωμές αλήθειες της ζωής.