Κατά κόσμον Θοδωρής Λαμπρόπουλος. Γεννημένος εν μέσω των ψυχεδελικών '60s - και έκτοτε "πειραγμένος" μόνιμα από αυτά. Αυτό πρώτα απ' όλα σημαίνει ότι απεχθάνομαι την ιεραρχία σε κάθε μορφή της. Δηλαδή δεν συναινώ σε κανενός το "δικαίωμα" να διατάζει, ή να παίρνει αποφάσεις εν ονόματι ανθρώπων, ή εννοιών (θα αυτοπροσδιοριζόμουν μάλιστα ως αναρχικός, αν δεν θεωρούσα -ακόμα και- τον αναρχισμό ξεπερασμένον). Από την άλλη, έχω πια μάθει ότι ανέκαθεν ο συνηθέστερος κοινωνικός φόβος των περισσοτέρων ήταν η ελευθερία -και οι ευθύνες της. Ίσως γι' αυτό συμβαίνει συχνά, οι κυριαρχούμενοι να είναι λιγότερο αξιολύπητοι από αυτόν που -επιτρέπουν να- τους διαφεντεύει. Κι ίσως γι' αυτό τις πιο πολλές φορές ο καθημερινός εχθρός της αυτοδιάθεσης και της αξιοπρέπειας δεν πρέπει να αναζητάται (ως βολεύει και είθισται) στους κοινωνικώς κυρίαρχους, αλλά πολύ χαμηλότερα και πολύ πιο κοντά μας... Κατά συνέπεια δεν φιλοδοξώ να κάνω "διαφωτιστικό έργο", ούτε καν να αλλάξω τη γνώμη κανενός. Το μόνο για το οποίο μπορώ να ευελπιστώ είναι ότι ίσως έχω καταφέρει να αποτελώ μια (μικρή) αποτυχία τού εκπαιδευτικού συστήματος να φτιάξει "άλλο ένα τούβλο στον τοίχο".