Ο Φρήντριχ Σίλλερ (1759-1805), ο οποίος από κοινού με τον Γκαίτε (1749-1832) θεωρείται ο κορυφαίος κλασικός της γερμανικής λογοτεχνίας, είναι ο κατ’ εξοχήν τύπος του ποιητή και στοχαστή. Το πολυσχιδές έργο του –περιλαμβάνει δράμα, λυρική ποίηση, ιστορία, αισθητική, ποιητική θεωρία, φιλοσοφία– συνιστά ενότητα αξεχώριστη ποίησης (δραματικής και λυρικής) και φιλοσοφικού στοχασμού. Η φιλοσοφία του αποτελεί κυρίως μετεξέλιξη, συμπλήρωση αλλά και αναθεώρηση του Καντ. Το έργο του δεν προσφέρει απλώς φιλοσοφικές σκέψεις και ιδέες, με λαμπρή ασφαλώς μορφή, ρητορική και λογοτεχνική, τις οποίες όμως έχει οικειοποιηθεί από άλλους, αλλά, αντιθέτως, αναπτύσσει πρωτογενή και αυτοδύναμο στοχασμό, που έχει ήδη αναγνωρισθεί και καθιερωθεί ως αναπόσπαστο τμήμα του Κανόνα της ιστορίας της φιλοσοφίας.
