Σλαβική αποικία στη βόρεια Ελλάδα, Νόβε Βίνοχραντι, φθινόπωρο του 2168
Κήρυγμα στη βροχή
Ένα μολυβένιο σύννεφο βροχής ξεπρόβαλε πάνω από το βουνό και άρχισε να γλιστρά προς τον κόλπο, αψηφώντας τον αέρα που ερχόταν από τη θάλασσα. Μια ριπή ανέμου χτύπησε την κυρτωμένη πλάτη του Μάρεκ.
Οι συγκεντρωμένοι κάθονταν αντικριστά στον αέρα. Η ανησυχία για την ολοένα και μεγαλύτερη επιδείνωση του καιρού είχε σίγουρα περάσει από το μυαλό τους. Κι όμως, ο άνεμος που τους μαστίγωνε έμοιαζε να οξύνει ακόμα περισσότερο την προσοχή τους.
Σήμερα είχαν μαζευτεί λίγο λιγότεροι. Κι αυτό επειδή ο Πετρ κήρυττε στο Νόβι Κάρλιν. Και μάλιστα σκόπιμα την ίδια ακριβώς ημέρα.
Ο Μάρεκ απομάκρυνε από το μυαλό του τη σκέψη της επερχόμενης βροχής, όπως και της ρήξης που μέρα με τη μέρα γινόταν ολοένα και πιο εμφανής. Εκείνοι που είχαν έρθει δεν έπαιρναν τα μάτια τους από πάνω του. Το ίδιο και η αδύνατη νεαρή στην πρώτη σειρά. Δεν την είχε ξαναδεί εδώ.
Ένιωθε πως δεν είχε κάτι να τους μεταδώσει. Όμως, το είχε συνηθίσει: δεν ήταν στο χέρι του. Περίμεναν να ακούσουν τον λόγο του. Και οι λέξεις, στο τέλος, πάντα έβρισκαν τον δρόμο τους. Έτσι και τώρα: «Γι’ αυτό και ξέρω πως ο Θεός κατοικούσε εντός του. Ήθελε να μας στείλει ένα μήνυμα μέσα από εκείνον». Καθώς τα έλεγε αυτά, κάπου βαθιά μέσα του ένιωσε μια απέχθεια απέναντι στη λέξη «Θεός». Ο Έλι, ο αδελφός του, δεν το είχε διατυπώσει ποτέ έτσι. Ποτέ δεν είχε πει καθαρά ότι ίσως να ήταν άνθρωπος εκείνος που είχε επιλέξει ο Θεός. Όμως, πώς αλλιώς θα μπορούσε να μιλήσει γι’ αυτόν; Πώς να το εξηγήσει σε εκείνους που δεν είχαν δει ποτέ το πρόσωπό του;
Ο Μάρεκ το έβλεπε συνέχεια. Το κουβαλούσε ακόμη μέσα του: το πρόσωπο του αδελφού του, όταν πριν από εξήντα πέντε χρόνια γεννήθηκε και η μητέρα του τον έφερε τυλιγμένο μέσα σε μια κουβέρτα. Από εκείνη τη μέρα ο Μάρεκ ήξερε πως κοιτούσε το πιο αγαπημένο του πρόσωπο. Ήταν τόσο μικρός, τόσο εύθραυστος. Είχε τα μάτια του κλειστά, τα βλέφαρα σφιχτά σφραγισμένα. Κι όμως, ήδη από τότε προκαλούσε θαυμασμό. Το ίδιο πρόσωπο κοιτούσε και τριάντα χρόνια αργότερα, όταν πια η ζωή είχε χαθεί από μέσα του.
Ο Μάρεκ κατάφερε να συγκρατήσει τη στιγμιαία του συγκίνηση, πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε με τον επίλογο. Από τις πλαγιές του πράσινου βουνού, που κάποτε ήταν σκεπασμένο μόνο με μεσογειακά αγκαθωτά φυτά, η βροχή πλησίαζε γοργά. Πολλοί από όσους είχαν συγκεντρωθεί εδώ, στο κέντρο του άλλοτε ερημωμένου και τώρα κατοικημένου ξανά παραθαλάσσιου θέρετρου, είχαν αφήσει τα καταλύματά τους ανοιχτά και τα ζώα τους λυτά. Είχε έρθει η ώρα να λήξει η συγκέντρωση.«Βρίσκεστε στον σωστό δρόμο· όλοι σας. Στον σωστό δρόμο για να κατανοήσετε το μήνυμα. Ο Έλι έλεγε: Να επιστρέψουμε στη ζωή. Να ξαναβρούμε τη ζωή. Η ζωή πηγάζει μέσα από τη φύση. Στην τεχνολογία δεν υπάρχει ζωή. Όποιος έχει τον ουρανό πάνω από το κεφάλι του έχει τα πάντα. Όποιος, βυθισμένος στην τεχνολογία και στα ατελείωτα πράγματα, δεν βλέπει τον ήλιο και
τα σύννεφα, όποιος δεν έχει προσέξει ότι βρέχει, δεν έχει τίποτα.
Εκείνος που βρέχεται, αυτός έχει όλα τα δώρα του κόσμου».
Τη στιγμή εκείνη, οι πρώτες σταγόνες έπεσαν πάνω στο ραγισμένο πλακόστρωτο, στους ώμους και στα μαλλιά των συγκεντρωμένων. Όλοι σήκωσαν το βλέμμα τους και τα μάτια τους άνοιξαν διάπλατα από αγαλλίαση. Μόνο το κορίτσι στην πρώτη σειρά συνέχισε να τον κοιτάζει επίμονα.
Ξαφνικά, ένα θρόισμα ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια τους και δεν έμοιαζε ούτε με άνεμο ούτε με βροχή. «Ένα πουλί!» φώναξε κάποιος με αγανάκτηση. «Ένα ρομποτικό πουλί με κάμερα!»
Ένα κύμα οργής διαπέρασε το συγκεντρωμένο πλήθος. Ένας ψηλός νεαρός έσκυψε, άρπαξε μια πέτρα και την εκτόξευσε προς τον ουρανό. Η πέτρα όμως δεν βρήκε τον στόχο της, πέρασε δίπλα από το drone και έπεσε ανάμεσα στον κόσμο. Από καθαρή τύχη δεν χτύπησε κανέναν. Ξέσπασε αναβρασμός. Όλοι άρχισαν να αρπάζουν πέτρες.
Το κορίτσι με την κόκκινη τσάντα
Η βροχή έπεφτε ρυθμικά πάνω στον μανδύα που ο Μάρεκ είχε ρίξει στο κεφάλι του. Πριν από λίγο κήρυκας ακόμη, τώρα τίποτα περισσότερο από ένας σκυφτός γέροντας που διέσχιζε, κουτσαίνοντας, το μονοπάτι ανάμεσα στα εγκαταλελειμμένα μπανγκαλόου. Ένας οξύς πόνος διαπερνούσε το δεξί του ισχίο. Το σώμα του είχε αρχίσει να χάνει πια τη δύναμή του. Ήταν εβδομήντα δύο χρονών. Κάτω από τα πόδια του έτριζε η άμμος που είχαν κατεβάσει από το βουνό οι βροχές των τελευταίων δεκαετιών. Κάποτε, γυμνά πέλματα αντηχούσαν εδώ, πάνω στις πυρωμένες πλάκες.
Το μπανγκαλόου του Μάρεκ δεν ήταν μακριά. Κατάφερε να φτάσει ως εκεί και με μια γρήγορη ματιά πίσω του βεβαιώθηκε πως το κορίτσι από την πρώτη σειρά τον ακολουθούσε. Πράγματι, ήταν εκεί. Αυτά τα κορίτσια ήταν έτοιμα να του δώσουν τα πάντα. Ήξερε όμως πως μέσα από αυτόν αναζητούσαν εκείνον που δεν ήταν πια εδώ και τον οποίο, συνεπώς, δεν μπορούσαν να γνωρίσουν. Στο πρόσωπό του αγαπούσαν τον Έλι. Ο Μάρεκ το γνώριζε αυτό, και παρ’ όλα αυτά δεν τις απέφευγε. Του έδινε χαρά να είναι μαζί τους.
Τώρα όμως ένιωθε πιο κουρασμένος απ’ ό,τι παλιότερα. Ίσως έφταιγε ο κρύος καιρός, που είχε φτάσει πια και στη Μεσόγειο. Και επιπλέον, είχε μόλις μπει το φθινόπωρο.
Η νεαρή κατάλαβε πως είχε αντιληφθεί την παρουσία της και, χωρίς δισταγμό, τον πρόφτασε στο κατώφλι. «Μπορώ;»
Στη φωνή της διέκρινε μια προφορά. Πολωνική ή ουκρανική ή… δεν είχε σημασία. Όλοι εδώ μιλούσαν με κάποια προφορά.
Από τον ώμο της κρεμόταν μια μεγάλη κόκκινη τσάντα – πρέπει να την είχε αγοράσει στην πόλη. Τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά της τα έκρυβε κάτω από μια μπλε κουκούλα. Το άμεσο βλέμμα της τον αιφνιδίασε. Ήταν φανερό πως ήξερε τι ήθελε. Στη βροχή έμοιαζε εύθραυστη, όμως μάλλον δεν ήταν. «Πέρασε» έγνεψε καταφατικά.
Η φωτιά στη σόμπα σιγόκαιγε ακόμη και ο ζεστός, ξηρός αέρας έκανε τον Μάρεκ να ξεχάσει για μια στιγμή τους πόνους του γήρατος. «Από ποιον είσαι; Από τον Πετρ;» είπε καθώς έβγαζε τον μανδύα του. «Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ».
«Είχα ακούσει τον Πετρ μια φορά, όμως δεν είμαι από αυτόν. Μένω στην πόλη»
Την κοίταξε έκπληκτος. Στο μεταξύ, έβγαλε κι εκείνη τον μανδύα της, αποκαλύπτοντας τους στενούς της ώμους και την καμπύλη του μικρού της στήθους. Από την πόλη, λοιπόν, σκέφτηκε ο Μάρεκ. Υπήρχαν κι αυτοί. Και, μάλιστα, τον τελευταίο καιρό πλήθαιναν. Έρχονταν, έμεναν για λίγο και ύστερα επέστρεφαν στην προηγούμενη ζωή τους. Κι όμως, ακουγόταν πως κι εκεί, στην πόλη, γίνονταν ολοένα και περισσότεροι. Ότι δημιουργούσαν τις δικές τους ομάδες. «Ανήκεις κάπου;»
«Μόνη μου είμαι» είπε χαμογελώντας, κι εκείνος παρατήρησε για άλλη μια φορά πως δεν της έλειπε η αυτοπεποίθηση, κάτι που η ίδια επιβεβαίωσε αμέσως: «Τα καταφέρνω και μόνη μου». Ύστερα από μια μικρή παύση, συνέχισε: «Μου αρέσει η επαφή με τους ανθρώπους. Κάνω μασάζ».
«Μασάζ;» απόρησε. Σκέφτηκε πως έμοιαζε υπερβολικά εύθραυστη για κάτι τέτοιο. «Και τι γυρεύεις εδώ;»
«Ήρθα να σου κάνω μασάζ» είπε με μια φυσικότητα που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας. «Η μέση σου είναι μπλοκαρισμένη. Το δεξί ισχίο είναι χαμηλά. Κουβαλάς περισσότερα απ’ όσα πιστεύεις ότι μπορείς να αντέξεις. Και δεν έχεις αρκετή ζέστη. Πρέπει να ζεσταθούν τα νεφρά σου».
Να ζεσταθούν… Και ποιος δεν θα χρειαζόταν λίγη ζεστασιά… «Είμαι εβδομήντα δύο» είπε, τάχα αδιάφορα, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κρύψει την έκπληξη και μια δόση αυτολύπησης από τη φωνή του. «Θα ζεστάνω λίγο τσάι». Ασυναίσθητα απέστρεψε το βλέμμα του. «Κάθισε».
«Θα το ζεστάνω εγώ το τσάι, εσύ ξάπλωσε. Εδώ» είπε εκείνη, δείχνοντας την προβιά που υπήρχε πάνω στο κρεβάτι του.
Παρακαλώ, συμπληρώστε το email σας και πατήστε αποστολή.