Τα ποιήματα της συλλογής κινούνται ελλειπτικά, σαν κομμένες ανάσες, ίχνη που επιμένουν να μη φανερωθούν ολοκληρωτικά.
Η συλλογή δεν αφηγείται· υπονοεί. Δεν εξηγεί· εγείρει. Οι λέξεις, πηχτές ή αιχμηρές, σμιλεύουν έναν χώρο όπου η εσωτερικότητα δεν προσφέρεται προς κατανάλωση αλλά προτείνεται ως συμμετοχική, σχεδόν συνυπεύθυνη εμπειρία.
Στο κέντρο βρίσκεται το «στόμα»: όργανο έκφρασης, κατάποσης, σιωπής, εξομολόγησης, μαρτυρίας.
