Ποια είναι τα αγάλματα, ποια η σιωπή τους και ποια η ακινησία τους; Πώς εκτίθενται εκτός μουσείου, στην αδιαφορία ή στην κακοπραγία, όπως τα θέλει η ποιήτρια στην πρόσφατη συλλογή της; Όταν επιλέγει να βγάλει τα αγάλματα εκτός μουσείου, στην ουσία τα αποκαθηλώνει, τα οδηγεί σε μια απομάγευση, χωρίς το επιβλητικό τους μέγεθος, με το σημαινόμενο της ιστορίας που φέρουν μέσα τους να τίθεται πλέον εν αμφιβόλω. >>>
Γράφει ο Δήμος Χλωπτσιούδης //
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου, «Αγάλματα εκτός Μουσείου», εκδ. Μανδραγόρας, 2025
Η έννοια του σκηνικού χώρου στην ποίηση υπήρξε ιστορικά καθοριστική για τη συγκρότηση του ποιητικού νοήματος, την πρόσληψη της εμπειρίας και την ανάπτυξη συμβολικών δομών. Στη σύγχρονη ποιητική παραγωγή, ωστόσο, παρατηρείται μια αυξανόμενη μετατόπιση από τον εξωτερικό χώρο προς την αφηρημένη, γλωσσικά συγκροτημένη ενδοχώρα του υποκειμένου. >>>
Η Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου, ποιήτρια με καταγωγή από την Αμμόχωστο και Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης, έχει στο ενεργητικό της πλούσιο συγγραφικό έργο: εικοσιτέσσερα βιβλία, ανάμεσά τους εννέα παιδικά, μία συλλογή διηγημάτων και δεκατέσσερις ποιητικές συλλογές. Η πιο πρόσφατη, Αγάλματα εκτός Μουσείου (Μανδραγόρας, 2025), συνιστά μια συνομιλία μεταξύ τέχνης, μνήμης και ανθρώπινης εμπειρίας. Τα ποιήματα λειτουργούν ως «αγάλματα» που, αν και δεν ανήκουν σε κάποιο μουσείο, στέκουν ως μνημεία βιωμάτων, σιωπής, απωλειών και ανεκπλήρωτων ονείρων. >>>
