Ο τόμος συγκεντρώνει επικαιροποιημένες τις τρεις ποιητικές συλλογές του Βασίλη Μαζωμένου: «Άγιοι της κόλασης» (2003), «Η πτώση του αιώνα» (2005) και «Η Μήδεια των άστρων» (2008). Ο στίχος του, κοφτός σαν μοντάζ, περνά χωρίς προειδοποίηση από την εκκλησιαστική υμνογραφία στα sms, από τον Εμπεδοκλή στον Κέυνβς. Η ειρωνεία έχει ταυτότητα. Ο Λόγος γίνεται μηχανή, κιτς, profit, το Blue box παίρνει τη θέση του Δέντρου της Ζωής, κι ο ποιητής ανοίγει τις πόρτες των κελιών για να απελευθερωθεί και να απελευθερώσει. Η έκδοση κλείνει με τον ανέκδοτο «Αιώνα», μία γέννα μες στη θύελλα:
Γιος της μνήμης είμαι,
σπέρμα του κεραυνού.
