Η ποιητική συλλογή του Λουκά Γ. Αναγνωστόπουλου «Το μεσοστράτι του Κανενός» αποτελεί την ποιοτική μεταβολή στους όρους ποιητικής δημιουργίας και σύνθεσης του ποιητή, καθώς εισέρχεται πλέον στο συνειδητό επίπεδο επεξεργασίας των ψυχολογικών παραμέτρων που περιορίζουν την ερμηνεία της εξωτερικής πραγματικότητας, με όρους ρεαλιστικούς, και συνάμα βαθιά εσωτερικευμένους στην ατομικότητα του παρατηρητή. Αυτή η εναλλαγή στο εξωτερικό και στο εσωτερικό πεδίο αναφοράς είναι που καθιστά την ποιητική κατάθεση του Λουκά Γ. Αναγνωστόπουλου διακριτή στην πνευματική του διαδρομή έως σήμερα.
Ο ποιητής παρουσιάζεται μέσα στη συλλογή ως η φωνή της συνείδησης που καταγράφει τα κακώς κείμενα και προσπαθεί να αφυπνίσει το αναγνωστικό κοινό, χωρίς να παραλείπει παράλληλα να αναλάβει και τις ευθύνες που του αναλογούν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, γίνεται η φωνή όλων και Κανενός ταυτόχρονα, διατηρώντας έτσι την αυτονομία του. >>>
Με λόγο λιτό, φαινομενικά απλό, αλλά βαθιά διεισδυτικό, ο Λουκάς Γ. Αναγνωστόπουλος σκιαγραφεί έναν κόσμο οικείο και ταυτόχρονα ανήσυχο: έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος παρατηρεί, αντιλαμβάνεται, νιώθει, αλλά πολλές φορές, επιλέγει τη σιωπή. Μέσα από εικόνες της καθημερινότητας και στιγμές εσωτερικής έντασης, η συλλογή λειτουργεί σαν καθρέφτης απέναντι στον αναγνώστη, προσκαλώντας τον όχι μόνο να διαβάσει, αλλά να αναλογιστεί: πόσο ουσιαστικά παρών είναι στη ζωή που βιώνει; >>>
