Η φθορά που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου είναι αναπόφευκτη. Παρατηρείται παντού, στη φύση, στον άνθρωπο, στην ίδια τη ζωή. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει την εμφάνισή της και δυστυχώς κανείς και τίποτα δεν μπορεί να την παρακάμψει. Όσο κι αν αντιστέκονται τα μάτια μπρος στη θέα της, αυτή επιμένει να επιβάλει φανερά την παρουσία της, προκειμένου να γίνει αποδεκτή. Τα περιθώρια αντίδρασης είναι τελικά μηδαμινά. >>>
Η Δήμητρα Παλαπάνη επανέρχεται με τη δεύτερη ποιητική της συλλογή, Φωνήεν σε μπλάβο σύννεφο, μια συλλογή ωδή στη φθορά, την απώλεια και τη μνήμη.
Ήδη από την εναρκτήρια ενότητα της συλλογής η ποιήτρια μας εντάσσει στη σκηνογραφία της ποίησής της, τα μισά φεγγάρια εκείνα που απέμειναν να θυμίζουν τους κύκλους της νιότης στο ποίημα «Τα φύλλα του φθινοπώρου».
Το σύμβολο των φύλλων επανέρχεται και στο ... >>>
