Η δόκιμη αποτύπωση κομβικών στιγμών από την εμβριθή, αναστοχαστική περιήγηση στο είναι, στο τυχόν λανθάνον βάθος του, στις ποικίλες πτυχώσεις του και στα όποια κατ’ ανάγκην συμφραζόμενά τους έχει ήδη αποσπάσει, ως γνωστόν, ποικίλες θετικές κριτικές αλλά και κρατική επιβράβευση. Συγκρατώ από την αρχή ότι οι επικράτειες του ομαδικού και του αμιγώς ατομικού ασύνειδου συνιστούν τις πολύτιμες, τις διαχρονικές μάλιστα εστίες της στιχικής προσοχής. >>>

Θα έλεγε κανείς ότι ο μεγάλος πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Χρόνος. Ο χρόνος που δεν αναφέρεται ρητά αλλά υπονοείται ανάμεσα στις σιωπές των ποιημάτων, στο πένθος της γραφής, στην γραφή του πένθους, υπονοείται ανάμεσα στο Εγώ και το Εμείς, ανάμεσα στο γεγονός και την ερμηνεία του. >>>

Ομολογώ ότι ανέγνωσα αρκετές φορές την εξαιρετική αυτή συλλογή και κάθε φορά ανακάλυπτα μία νέα σύνδεση. Οι σκέψεις μου ήταν ευχάριστα καταιγιστικές, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συνεχώς συμπληρωματικές σημειώσεις. Η Χλόη Κουτσουμπέλη, κατά τη δική μου ανάγνωση, γράφει εδώ σε δύο διακριτές ψυχικές και ποιητικές περιόδους, όπως ακριβώς έχει οργανώσει τη συλλογή στις δύο ενότητές της, «Χωρίς» και «Με». Ο διαχωρισμός αυτός δεν αποτελεί απλώς την εξωτερική αρχιτεκτονική του βιβλίου. Αποτυπώνει δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους το ποιητικό υποκείμενο στέκεται απέναντι στην απώλεια, στη μνήμη, στην αγάπη και, τελικά, στη θνητότητα. >>>

Η Κουτσουμπέλη μιλά την οδύνη και μιλά για την οδύνη δίχως να οδύρεται. Ο λόγος της αποτυπώνει τη συναισθηματική ένταση της τραγωδίας δίχως μελόδραμα. Η μετακίνηση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, η ισορροπία μεταξύ λυρικών και αφηγηματικών μερών, η πύκνωση του νοήματος και η αφαιρετικότητα της διατύπωσης διατηρούν ελεγχόμενη τη συναισθηματική θερμοκρασία και επιτρέπουν στον αναγνώστη να μετέχει ενεργά στο δράμα και να μοιράζεται το βίωμα, καταλαβαίνοντας περισσότερα απ’ όσα διαβάζει. >>>

Οι εικόνες είναι βαθιά συγκινητικές. Γιατί ο ρεαλισμός και η αλήθεια της δημιουργού μετατρέπονται σε ποίηση για να αντέχονται, την ίδια στιγμή που οι εκφραστικές της επιλογές διαπερνούν τη λογική μου και φτάνουν κατευθείαν στο τραύμα. Έτσι το τραύμα της γίνεται εν δυνάμει και δικό μου και διαβάζοντας αναζητώ κι εγώ τρόπο να κάνω μαζί του έστω μια μικρή ανακωχή. >>>

Η Χλόη Κουτσουμπέλη μας δίνει μέσα από την βιωμένη απώλεια του θανάτου με δυνατό λόγο και ποιητικές εικόνες, ανάγλυφο το έρεβος του πένθους και τον δύσκολο δρόμο της ανάδυσής του προς το φως. >>>