Η ποιήτρια επιχειρεί έπειτα να ξεδιπλώσει την ψυχή της, τολμώντας να εξωτερικεύσει τις δικές της πληγές, αυτές που γεννούν στο σώμα της πίκρες γεμάτες σκοτεινιά, θολά τοπία και απόγνωση. Η κατάντια, συνειδητοποιεί, είναι πια εμφανής, ποτισμένη με τον θάνατο της ελπίδας. >>>
