Η Ευαγγελία Κούρτη καταθέτει τη δική της κοσμοθεωρία, η οποία εκκινεί από την υπαρξιακή αγωνία σε ατομικό και βιωματικό επίπεδο, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε μια πλουραλιστική, συλλογική απεύθυνση προς κάθε ευήκοο αναγνώστη. Με γλώσσα κοφτή και πυκνή, η ποιήτρια, χωρίς να ομφαλοσκοπεί, έχει διαρκώς στραμμένο το βλέμμα της στο «εμείς», ακόμα και τις φορές που η αρχική ώθηση έχει τις ρίζες της στη δική της, ιδιωτική, περίπτωση. >>>
Η ποιήτρια επιχειρεί έπειτα να ξεδιπλώσει την ψυχή της, τολμώντας να εξωτερικεύσει τις δικές της πληγές, αυτές που γεννούν στο σώμα της πίκρες γεμάτες σκοτεινιά, θολά τοπία και απόγνωση. Η κατάντια, συνειδητοποιεί, είναι πια εμφανής, ποτισμένη με τον θάνατο της ελπίδας. >>>
