Το Σταφύλι στο στόμα της Χριστίνας Λαμπούση, είναι ένα έργο για το δικαίωμα στον έρωτα των ατόμων με αναπηρία. Η Ευγενία, καθηλωμένη σε μία καρέκλα με σοβαρή κινητική αναπηρία, ζει με την άκαμπτη μητέρα της σε ένα ασφυκτικό σπίτι, όπου η αγάπη συνυπάρχει με την ένταση, την κούραση και την αίσθηση εγκλωβισμού. Παλεύοντας με την ανάγκη της για αυτονομία, διεκδικεί να υπάρξει μετά την τυχαία επαφή της με έναν νέο με νοητική υστέρηση, ο οποίος φέρνει μια βαθιά ανθρώπινη οπτική στη ζωή της. Μέσα από τη σχέση τους αναδύεται η ανάγκη για αποδοχή και ελευθερία. Ένα έργο για τη φροντίδα, την εξάρτηση και την ανάγκη για ελευθερία, που φωτίζει με απόλυτο ρεαλισμό τα όρια της φροντίδας και το δικαίωμα στην προσωπική ζωή. Ένα έργο για το σώμα που περιορίζει και την ψυχή που αρνείται να περιοριστεί.
Με μια απλή αλλά εξαιρετικά καλογραμμένη γραφή και έναν μεστό ρεαλιστικό λόγο που ρέει αβίαστα και στις έξι σκηνές που το απαρτίζουν, το «Σταφύλι στο στόμα» καθρεφτίζει με επιτυχία το άγγιγμα εκείνο που έχει τη δύναμη και την αγνότητα να τραπεί σε ηδονή για τον άνθρωπο που το επιζητά και που το έχει πραγματικά ανάγκη για να αισθανθεί ανθρώπινος, αποδεκτός, αληθινός. >>>
Τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα το θεατρικό έργο της Χριστίνας Λαμπούση «Σταφύλι στο στόμα», γραμμένο με ευαισθησία πάνω στο θέμα της «ανημποριάς» και των διακρίσεων, της υπερπροστατευτικότητας και των αποκλεισμών. Ένα έργο βαθιά ανθρωποκεντρικό, που δεν μιλά μόνο για τη σωματική αναπηρία, αλλά και για τα κοινωνικά εμπόδια που στερούν από τους ανθρώπους το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, τον έρωτα και την πληρότητα της ζωής.
>>>
