ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΙΙ

Μα πρέπει πάντοτε η αυγή να επιστρέφει; Δεν θα τελειώσει αυτή η γήινη δυναστεία; Βέβηλη η μέριμνα για τα καθημερινά κατασπαράζει την ουράνια έλευση της νύχτας. Δεν θ’ αφεθεί ποτέ η μυστική θυσία της αγάπης στην αιώνια φλόγα; Το φως μετρήθηκε στον Χρόνο του· όμως η νύχτα άχωρη κι άχρονη εξουσιάζει. ― Κι ο ύπνος διαρκεί το Αιώνιο. Ω ιερέ ύπνε, μην στέργεις τόσο σπάνια τον αφοσιωμένο Υπηρέτη της νύχτας, μέσα σε αυτό το επίγειο έργο των ημερών. Μόνο οι τρελοί σε παρανοούν και δεν γνωρίζουν τίποτε από σένα, παρά τον ίσκιο που επάνω μας σπλαχνίζεσαι σ’ εκείνο το λυκόφως της αληθινής νύχτας: δεν σ’ αισθάνονται στον χρυσό κατακλυσμό των σταφυλιών ― στο λάδι το θαυμάσιο της αμυγδαλιάς και στον σκούρο χυμό της παπαρούνας· δεν ξέρουν πως εσύ ανασαίνεις στα τρυφερά στήθη του κοριτσιού και φτιάχνεις από την αγκαλιά του έναν ουρανό ― ούτε που υποπτεύονται ότι αντιβαίνεις από παλιές ιστορίες, ο άπλετος ουρανός, και φέρεις το κλειδί για τις οικίες των Μακαρίων: άλαλος Αγγελιοφόρος των πιο μεγάλων μυστικών.