Η ιδέα ότι μπορεί κάποιος να κάνει θεραπεία με χορό ίσως να ακούγεται παράξενη. Από τη μία, η θεραπεία φαντάζει κάτι σοβαρό· από την άλλη, ο χορός κάτι χαρούμενο και ξέγνοιαστο.
Μπορούν άραγε να συνυπάρξουν;
Στη σύγχρονη εποχή, η λέξη θεραπεία μάς παραπέμπει σε έναν ιατρικό όρο. Στο παρελθόν, όμως, ήταν μια έννοια ενταγμένη στην καθημερινή ζωή και οι άνθρωποι τη βίωναν μέσα από απλά πράγματα, όπως ο χορός. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας έλεγαν «θεραπαύτκα» όταν τελείωνε ο χορός.
Ποιες, όμως, είναι οι διαδικασίες που οδηγούν σε αυτή τη θεραπεία; Μέσα από το εθνογραφικό παράδειγμα του πανηγυριού στο Μαλανδρίνο Φωκίδας, το βιβλίο αυτό μας ταξιδεύει στη χοροθεραπεία της ελληνικής παράδοσης, η οποία αναπτύσσεται αυθόρμητα και βιώνεται συλλογικά: στην ενοποίηση, τον συγχρονισμό, τη ζωοποίηση, την έκφραση και την παιδεία που γεννιούνται στον κύκλο του χορού.
«Για τους ντόπιους, ο χορός δεν ήταν ποτέ θεραπεία. Ήταν τρόπος να υπάρχουν. Δείκτης ταυτότητας, μνήμης και ανήκειν. Η θεραπεία, απλώς, ακολουθούσε».
