Η «Εμιγκρενιάδα» αποτελεί ένα εκρηκτικό ποιητικό σώμα όπου η γλώσσα λειτουργεί ως μέσο αναπαράστασης και μηχανισμός απογύμνωσης της μεταπολιτευτικής και ύστερης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας. Ο αναγνώστης σαν θεατής σε ιστορικό ντοκιμαντέρ συναντά εμπορευματοποιημένα σώματα, πολιτισμικά απολιθώματα και εξουσιαστικά κατάλοιπα. Η γλώσσα αποκαλύπτει το καθεστώς γενικευμένης παρακμής και παραλόγου. Το σώμα εγγράφει την εκμετάλλευση, την επιθυμία, το ιστορικό τραύμα· αφηγείται την εμπειρία της μετανάστευσης και αποξένωσης, και κατασκευάζει έναν αντι-χώρο όπου η γλώσσα καθίσταται πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο συλλογικό, στο ιερό και στο βέβηλο, αποτυπώνοντας με ωμότητα και ειρωνεία τη βίαιη ρευστότητα της σύγχρονης ελληνικής (και παγκοσμιοποιημένης) εμπειρίας.
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
7
Μάρκο συμμορίτη, Μάρκο χριστιανέ σοσιαλιστή,
σκάνδαλο των Εκκλησιαστικών και αρχισυντάκτη
υπό επιτήρηση, Μάρκο αξίωμα χωρίς υπογραφή,
γραβατωμένη πλήξη πάρεδρου που λιβανίζει
πάρεδρους φασκιώνοντας δομές και απελάσεις
μ’ εκθέσεις προόδου, Μάρκο σφαίρα για υποδοχή
και σφαίρα για προειδοποίηση, Μάρκο στειλιάρι
σε περίπολο, Μάρκο χαφιέ και υποκριτή, ουδέτερε,
με την υστερία της μετριότητας και σκέλια
στην πλεκτάνη, δώσε τον ξένο στον Ιωσήφ,
ο ξένος είναι δηλητήριο στο πηγάδι, δώσε
τον μαύρο φυγά, σάρωμα και ψαλίδι,
ο θάνατος είναι θυρωρός απ’ το Ερεβάν,
σταμπάρει με τούρκικη λέξη, ράτσα μου, ράτσα
μου προδομένη στα μπλόκα, ράτσα
μου αιρετική στ’ οδόφραγμα, φέρνουνε σιρμαγιά
απ’ τα πορνεία της Σμύρνης, άιντε ντεμίργιολουντάν,
