ΚΆΤΙ ΑΚΌΜΑ...

Από την ομάδα του ΣημειΩματάριου

Η ιδέα της δράσης, η πρόσκληση στους ποιητές, η άμεση ανταπόκρισή τους, ζεστό μοίρασμα μιας μεγάλης αγωνίας. Η ομορφιά του κόσμου λεηλατείται. Πόσο θα αντέξουν τα δάση, οι ωκεανοί, το χρώμα τ’ ουρανού, το χώμα που μας θρέφει.

Ένα ένα τα ποιήματά τους φώναζαν, παρακαλούσαν, κατήγγειλαν, ψιθύριζαν, αναπολούσαν. Κι εμείς τα διαβάζαμε ξανά και ξανά, ψάχνοντας τα κοινά, τα ετερόκλητα, τον δρόμο τον σωστό για να τα ενώσουμε.

Μα...

... Τα ποιήματα είναι τόσο δύσκολα, το ξέρετε. Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.1

Η βάσανος της προσπάθειας μεγάλη...

Ποια είναι η σωστή θέση, ποια σειρά να δοθεί για να μεγαλώσει το νόημα, πώς να τοποθετηθούν κατάλληλα, ώστε να γιγαντωθεί η φωνή τους; Αδιέξοδο...

Η απογοήτευση διάχυτη ξεθώριαζε το όραμα. Τα ήσυχα ποιήματα ξεσηκώθηκαν και τα άλλα τα πιο αγωνιστικά σαν να γίνανε πιο συγκαταβατικά. Μια αναστάτωση, μια ταραχή, προέκυψε από το πουθενά και όλα συνηγορούσαν ότι αυτό που επιδιώκαμε να συμβεί, ήταν πια αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Βέβαια... χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια πρωτοβουλία, κάτι παραπάνω από μια αόριστη ιδέα για να συνομιλήσεις με ένα έργο τέχνης και δη, ένα ποίημα, σκεφτήκαμε.

Ώσπου...

Ένα απαλό φύσημα, μια ανάσα που δεν τολμάει να σβήσει ούτε τη φλόγα ενός κεριού – τα ίδια τα ποιήματα, ψιθύρισαν: «Δεν είμαστε πολλά, είμαστε ένα σαν το νερό που κυλάει στο ποτάμι».

Κι έτσι, τόσο απλά, η βάσανος μετουσιώθηκε σε δημιουργία, για να γεννηθεί η ποιητική σύνθεση που ακολουθεί, αφήνοντας τους τίτλους των ποιημάτων να μας οδηγήσουν στην κοίτη του ποταμού.

Τιτλόγραμμα
(Συνθετικός ποιητικός άξονας για την Ομορφιά του κόσμου)

Η ρίζα του μύθου
Ανδρομέδα,
το ατελείωτο ταξίδι των καιρών
οι μέρες του Νώε
μια πέμπτη εποχή–
κρανίου τόπος.

Αν, εν, ον, ην
ή
από «Θ» –,
εγώ, η ανθρωπόκαινος
συνήθιζα να κοιμάμαι κάτω από τα δέντρα.

Μια μέρα ακόμα...
Ας μείνουν τα πράγματα όπως είναι,
το θαύμα ας γίνει
κι ας μείνει.

Αδελφέ μου Ιησού
natura pauperum (η φύση των φτωχών)
συνείδηση της σκόνης
συγχώρεση –
ματωμένο
μαύρο σύννεφο.

Ό,τι δεν έζησα: –
τον κόσμο αλλιώς
το φως της απουσίας
τη μοναξιά του μανιταριού
τα ομοιώματα του κόσμου
της Αμάλθειας το κέρας –
μαύρη βάρκα.

Το δάσος της μνήμης:
φωτιά,
εμπόλεμη ζώνη
κύματα
ο κόσμος ανάποδα – Λιβυκό·
γεννήτριες,
ξημέρωμα ψηφιακής εποχής,
αλλόκοτες ιστορίες πιράνχας.

Της νύχτας
ο κυνηγός,
το αλύχτισμα του λύκου
δίψα,
προσευχή
μνήμη...
κραυγή προς οποιονδήποτε, οπουδήποτε
σιωπηλό άσμα της φθοράς.

Η παλέτα του χρόνου
ωδή στους κόσμους των ιβίσκων·
μυροφόρος άνοιξη,
μπαλάντα ηλιοφώτιστης γης.

Προτιμώ...
Η γη να είναι όμορφη:
γλαστράκι για τον ουρανό
ταχυδρόμος ζωής –
τέλος κι αρχή.