Η κουζίνα γίνεται τόπος μνήμης, ο χώρος όπου διασώζεται το ίχνος μιας τραυματικής εμπειρίας· η απώλεια μετασχηματίζεται σε λόγο και ο σκωπτικός υπαινιγμός αφήνει τελικά να διαφανεί εκείνο που σε όλη τη συλλογή παραμένει επιμελώς συγκαλυμμένο: η βαθιά, αθόρυβη μελαγχολία που τροφοδοτεί την ποίηση. >>>
Ένα λεκτικό και ιδεολογικό jenga, που όμως αρνείται πεισματικά να κατεδαφιστεί υπό το βάρος των διαρκών εσωτερικών μεταβολών. Ως αντίβαρο στην ελαχιστοποίηση των εκφραστικών μέσων αναδεικνύεται η ίδια η δύναμη του λόγου, που εξασφαλίζει όχι μόνο την ευσταθή ισορροπία αλλά και την αρραγή στατικότητα του πνευματικού δημιουργήματος.
>>>
Το παιχνίδι της στάχτης, συγκροτεί έναν ποιητικό χώρο όπου η γλώσσα δεν λειτουργεί ως παρηγορητικός μηχανισμός, αλλά ως εργαλείο οξύτητας. Πρόκειται για μια ποίηση που αποφεύγει συνειδητά τη ρητορική της λύτρωσης και επενδύει σε μια αισθητική της ακρίβειας, της αφαίρεσης και της εσωτερικής έντασης. >>>
