[...] Η χειραποσκευή του Ακριθάκη δεν ανοίγει με κλειδί αλλά με κατσαβίδι. Διάλεξε μια φλόγα που δεν ζεσταίνει παρά τον διαβάτη, τον περιπλανώμενο. Για τους άλλους, τους καθιστούς, το μηχάνημα δεν λειτουργεί.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Τ. ΑΝΑΛΙΣ
To 1966 έζησα ένα μεγάλο διάστημα στο σπίτι του Κώστα Ταχτσή, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που με βοήθησε να πιστέψω τελεσίδικα στο ριζικό μου σα ζωγράφου. Μετά πήγα στο Βερολίνο κι εκεί συνδέθηκα στενά με καλλιτέχνες σαν τον Remotti, τον Engelman, τον Brusse, τον Armitage, τον Castillo κ.ά., με τους οποίους η λεύτερη επικοινωνία μες στην πολιορκημένη αυτή πόλη μού πρόσφερε τους πολλαπλούς ερεθισμούς που είναι απαραίτητοι σ'έναν καλλιτέχνη της δικής μου ιδιοσυγκρασίας.
Η βαλίτσα κι η γραφή είναι η μεγέθυνση μιας λεπτομέρειας από προηγούμενα έργα, με σκοπό να γίνει ορατή και, κατά συνέπεια, αγωγός επικοινωνίας. Είναι τοπιογραφία μιας ζωής κάτω από ένα καταπιεστικό σύστημα, μα και συγχρόνως ένα ελπιδοφόρο σύνολο.
Α. Α.
Απόσπασμα από το κείμενο του Αλέξη Ακριθάκη στον κατάλογο της ατομικής του έκθεσης στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη, 1971.
Παρακαλώ, συμπληρώστε το email σας και πατήστε αποστολή.