Στη διάρκεια μιας χρονιάς, ένα μικρό παιδί παρακολουθεί ένα ζευγάρι αλκυόνες δίπλα στο ποτάμι μαζί με τον παππού και το σκυλάκι του. Καθώς η άνοιξη δίνει τη θέση της στο καλοκαίρι και το φθινόπωρο στον χειμώνα, οι αλκυόνες κάνουν αυγά, από τα αυγά βγαίνουν πουλάκια, τα πουλάκια μεγαλώνουν και πετούν μακριά... Ο παππούς μιλά στον εγγονό του για τη φύση, τη δύναμη και τη συνέχειά της. Μια τρυφερή ιστορία για τον αέναο κύκλο της ζωής, που μας υπενθυμίζει ότι κι εμείς είμαστε κομμάτι της απέραντης φύσης.
Η Άννα Γουίλσον έκανε πάλι το θαύμα της, λοιπόν. Χωρίς υπερβολές, χωρίς διδακτισμούς, χωρίς παραμυθητικά ψεύδη, με μια φυσική παιδαγωγική, δίνει το τρυφερό χέρι του παιδιού στον στοργικό του παππού για να το οδηγήσει, άσφαλτα και απαλά, όπως αυτός έμαθε να φιλοσοφεί το ταξίδι στη ζωή, όπου όμως προϋπόθεση για τη διαιώνισή της είναι ο θάνατος. >>>
