Στη διάρκεια μιας χρονιάς, ένα μικρό παιδί παρακολουθεί ένα ζευγάρι αλκυόνες δίπλα στο ποτάμι μαζί με τον παππού και το σκυλάκι του. Καθώς η άνοιξη δίνει τη θέση της στο καλοκαίρι και το φθινόπωρο στον χειμώνα, οι αλκυόνες κάνουν αυγά, από τα αυγά βγαίνουν πουλάκια, τα πουλάκια μεγαλώνουν και πετούν μακριά... Ο παππούς μιλά στον εγγονό του για τη φύση, τη δύναμη και τη συνέχειά της. Μια τρυφερή ιστορία για τον αέναο κύκλο της ζωής, που μας υπενθυμίζει ότι κι εμείς είμαστε κομμάτι της απέραντης φύσης.
Η αλκυόνη βοηθάει να κατανοήσουμε την ίδια τη ζωή και ο παππούς με το παράδειγμά του μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως όταν έχουμε στη ζωή μας μεγάλους ανθρώπους παππούδες και γιαγιάδες, εμείς πρέπει να τους εντάσσουμε όσο πιο πολύ γίνεται στη ζωή μας, να μοιραζόμαστε στιγμές και να δημιουργούμε μαζί τους πολλές κοινές αναμνήσεις!
>>>
Η Άννα Γουίλσον έκανε πάλι το θαύμα της, λοιπόν. Χωρίς υπερβολές, χωρίς διδακτισμούς, χωρίς παραμυθητικά ψεύδη, με μια φυσική παιδαγωγική, δίνει το τρυφερό χέρι του παιδιού στον στοργικό του παππού για να το οδηγήσει, άσφαλτα και απαλά, όπως αυτός έμαθε να φιλοσοφεί το ταξίδι στη ζωή, όπου όμως προϋπόθεση για τη διαιώνισή της είναι ο θάνατος. >>>
