Δεν είναι ανθολογία, μπορείτε να βρείτε πολλές, δεν είναι ποιήματα που πρέπει να ξέρετε – στην τέχνη τίποτα δεν «πρέπει». Είναι ποιήματα που μας κράτησαν το χέρι, ποιήματα που κουλουριάστηκαν δίπλα μας, ποιήματα-δαχτυλίδια που τα φοράμε πάντα. Μπορεί ανάμεσά τους να βρείτε το δικό σας, μπορεί και όχι. Είναι ένας περίπατος σ’ ένα λιβάδι με λουλούδια, σε μια παραλία με κοχύλια, όπου σταθήκαμε και μαζέψαμε μερικά. Αφήσαμε έξω πολλά αγαπημένα. Μπορεί να τα βρείτε εσείς. Ή μπορεί κάτι απ’ αυτά που γράψαμε να σας στείλει σ’ έναν ποιητή και σ’ ένα άλλο ποίημα. Και τότε θα δείτε τον κόσμο να γεννιέται ξανά και ξανά.
Γράφει η Αργυρώ Πιπίνη:
«Στην Ελλάδα, στη χώρα όπου τιμούν και λοιδορούν την ποίηση, εμείς που τη λατρεύουμε, είπαμε να αναζητήσουμε τους τρόπους, τα μονοπάτια, τις χαραμάδες και τα περάσματα για να πάμε μαζί στον κρυμμένο παράδεισο, να μιλήσουμε για το πόσο απαραίτητη είναι η ποίηση στη ζωή μας και πώς μπορεί να γεμίσει ομορφιά την καθημερινότητά μας. Ελάτε μαζί μας, διαβάστε τα κείμενά μας και τα ποιήματα που διαλέξαμε, ακούστε τις αντιρρήσεις μας και γιορτάστε το ξεφάντωμα της γλώσσας».
Και συμπληρώνει η Άλκηστη Χαλικιά:
«Όταν αγαπάς πολύ κάτι και θέλεις να το περιγράψεις, χρειάζεται να ισορροπήσεις ανάμεσα στο πάθος και τη λογική για να μπορέσεις να βρεις τις κατάλληλες λέξεις να πεις αυτό που θες. Όταν αυτό που αγαπάς είναι η ποίηση, η ισορροπία γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Ή μήπως πανεύκολη; Αφού κι αν πέσεις, πάντα κάποιο ποίημα θα υπάρχει για να σε πιάσει!»
*Χαρτόδετη έκδοση με εξώρραφο
