Εύκολα θα το χαρακτήριζε κανείς μυθιστόρημα αυτό οικολογική δυστοπία, καθώς αποτελεί μια «επώδυνη» επιστροφή στις ρίζες, σηματοδοτούμενη από τον θάνατο της μητέρας –«μάνας» όπως αναφέρεται στο μυθιστόρημα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– και στον συγχρωτισμό με τα κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής που, η εκλιπούσα, άφησε κληρονομιά στη θυγατέρα της, την Πολ. Το πένθος ξεκινά, σχεδόν ασυνείδητα, μετά το τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας: η Πολ βρίσκεται στο αγρόκτημα όπου έκανε τα πρώτα της βήματα με την τεφροδόχο της μάνας πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και με ουκ ολίγα κοτόπουλα, τα κακαρίσματα των οποίων –ξέφρενο Chicken song που περνάει από τη τζαζ και φτάνει ίσαμε την πυρετώδη ραπ– τη μεταφέρουν σε έναν σύμπαν μυθιστορηματικό και αδυσώπητο συγχρόνως. Η συγγραφέας διαχειρίζεται το πένθος θανατώνοντας… Θανατώνοντας κοτόπουλα με αγάπη και σεβασμό, ερωτικά και τρυφερά, γράφοντας νεκρολογίες και βιογραφίες που ακροβατούν ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα. Η Λουσί Ρικό, πλέκει το δίχτυ της αφήγησης με το νήμα μιας ιδιαίτερης και παράξενης αφηγηματικής λογικής, ακολουθώντας έναν μίτο που ξετυλίγεται από τη φαινομενική ιλαρότητα για να φτάσει στους τρομακτικούς λαβυρίνθους του ασυνειδήτου. Η μαεστρία της γραφής και η τεχνική της αφήγησης –μια γλώσσα εξαιρετικά δουλεμένη και ηθελημένα ατημέλητη– είναι τα θεμελιακά στοιχεία ενός γλυκόπικρου θρίλερ με κοτόπουλα και όχι μόνο.