Πριν βγει, στέκονται τρέμοντας οι λέξεις, έκπληκτες που τις γεννά ο άνθρωπος. Τόσο έκπληκτες όσο και το πουλί όταν τον συναντά δίχως τουφέκι. β) «Οι ποιητές επιθυμούν έναν βίαιο θάνατο» Οι ποιητές επιθυμούν έναν βίαιο θάνατο. Ν’ αρπάξουν τις λέξεις απ’ το λαιμό να βγάλουν όλο τους το αίμα να τις χτυπήσουν πάνω στα κράσπεδα ώσπου να μην τις αναγνωρίζουν να χάσουν το ένα πρόσωπο να γίνουνε πολλά...γ) «Eyes Wide Shut» Τι να γράψω που να μην είναι άγνωστο; Περιφέροντας τις λέξεις τις χάνεις δ) Δ»ίχως πληθυντικό ευγενείας» Δεν ξέρω πώς ν’ αντισταθώ στη βαρβαρότητα του κόσμου σας. >>>
Η Ελένη Καρασαββίδου γράφει χωρίς να ακολουθεί τα χνάρια άλλων, τουλάχιστον εμφανώς, καθώς ό,τι έχει έως τώρα γραφεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μάς επηρεάζει. Η γραφή της, ποιητική στο σύνολό της, κι ας μιλάει για «πεζολογήματα» στον υπότιτλο, ηχεί με έναν ρυθμό καταγγελτικό, επιτρέποντας ωστόσο μικρές λυγμικές ενσωματώσεις. >>>
