Η Ανδρεάνα Σαπρίκη με την ποιητική συλλογή Εκμαγείο κατατάσσεται στη σύγχρονη εκείνη ποιητική πρακτική που επενδύει στην ψυχογραφική ανάλυση της ατομικότητας μέσα από τον τεμαχισμό της υπόστασης σε μικρά μικρά τμήματα και υποτμήματα του λόγου, ενσωματώνοντας την αθέατη όψη της δημόσιας παρουσίας στα υπό αμφισβήτηση εξεταζόμενα πεδία του ιδιωτικού βίου. Ξεκινά με μία εμφανή διάθεση να αποδόμησης του λεκτικού σχήματος που περικλείει οτιδήποτε συνδέεται με την ορθολογική ανάγνωση των πραγμάτων της καθημερινότητας. >>>

Γράφει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος // Ανδρεάνα Σαπρίκη «Εκμαγείο», Εκδόσεις Μετρονόμος Πριν από λίγο καιρό διαβάσαμε την ποιητική συλλογή της Ανδρεάνας Σαπρίκη «εκμαγείο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μετρονόμος». Πρόκειται για μια λιτή συλλογή με μικρό σχετικά αριθμό ποιημάτων. Η ποιήτρια, που έχει ήδη ασχοληθεί με άλλα λογοτεχνικά είδη μπαίνει δυναμικά στον χώρο της ποίησης ή για να θυμηθούμε λίγο τον Καβάφη, στων ιδεών την πόλη, με την πρώτη της ποιητική συλλογή. Τα ποιήματα της Ανδρεάνας Σαπρίκη είναι γραμμένα κυρίως σε ελεύθερο στίχο, ενώ σε ορισμένα υπάρχει μια χαλαρή ρίμα. >>>

Γράφει ο Δημήτρης Μπαλτάς // * Ανδρεάνα Σαπρίκη, «Εκμαγείο», εκδόσεις Μετρονόμος, 2024, ISBN: 978-618-5748-59-3. Πρώτη εμφάνιση στην ποίηση για την Ανδρεάνα Σαπρίκη η ποιητική συλλογή Εκμαγείο (εκδόσεις Μετρονόμος, 2024), αποτελούμενη από είκοσι δύο ποιήματα, συνιστά μια ιδιαίτερη και διακριτή ποιητική φωνή που αξίζει να προσεχθεί. Η ποίηση της Σαπρίκη εμφορείται από έντονη εικονοποιία, ενώ ο μεταφορικός λόγος συμβάλλει στον κουβεντιαστό χαρακτήρα της ποιητικής φωνής και πολύ συχνά εγγράφεται στη βάση της γραπτής ή προφορικής παράδοσης. >>>

Άκρως συμβολική είναι η χρήση του «Εκμαγείου» και φυσικά με υπαρκτό λόγο και αιτία. Αρχικά, είναι η μορφή που δίνεται στο ίδιο το βιβλίο, που από λευκό χαρτί αποκτά συγκεκριμένο ύφος και περιεχόμενο. Μεταφορικά όμως οδηγεί τη σκέψη του αναγνώστη και σε κάτι άλλο, στη μορφή που παίρνει στην καθημερινότητά του ο πρωταγωνιστής του βιβλίου αυτού, ο άνθρωπος δηλαδή, επιχειρώντας να γίνει κάποιος άλλος, κάποιος που οπωσδήποτε δε θυμίζει σε τίποτα τον πραγματικό του εαυτό, ίσως γιατί έτσι αποκτά την εντύπωση ότι γίνεται περισσότερο αρεστός στους γύρω του, περισσότερο ανεκτός, επομένως και περισσότερο ευτυχισμένος ενδόμυχα. >>>