Κινούμενη στον χώρο της «λογοτεχνίας της ενηλικίωσης», η Μαρίζ Μαρκοπούλου γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα, Έβρεχε, βρέχομαι και τώρα, για τη μητρότητα, τις σχέσεις μάνας, πατέρα και κόρης, τη ματαίωση και τον θάνατο, με σκηνικό το βροχερό, καταθλιπτικό τοπίο της Δουνκέρκης του τέλους του προηγούμενου αιώνα. Ήδη από τον τίτλο του βιβλίου, το στοιχείο του νερού (είτε με τη μορφή της επίμονης, βασανιστικής βροχής, είτε με την απόδοση του υγρού εδάφους και του υδαρούς σκηνικού της γαλλικής επαρχίας, είτε με την περιγραφή της υγρασίας σε διάφορα σημεία του ανθρώπινου σώματος) διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη σκηνοθεσία του βιβλίου. >>>