Η τρίτη συλλογή του Νίκου Παπάνα αποτελείται από 14 σονέτα. Μερικά από αυτά είναι σε παραδοσιακή μορφή και συνδιαλέγονται με προγενέστερα της λογοτεχνίας μας. Τα περισσότερα, όμως, ανανεώνουν το είδος του σονέτου: διατηρούν την αρχιτεκτονική του, αλλά χρησιμοποιούν ελεύθερο στίχο και γλώσσα πιο σύγχρονη. Η συλλογή παραμένει πιστή στ’ αγαπημένα θέματα του έρωτα και της ποίησης. Ο πρώτος τείνει να μένει ανεκπλήρωτος, δημιουργώντας ισχυρούς κραδασμούς στο ποιητικό σώμα. Επιπλέον, ο ποιητής στοχάζεται για τη φύση του έρωτα, επισημαίνοντας ότι είναι «αιώνια προσωρινός» και τρέφεται από την απουσία. Η δεύτερη επιχειρεί, αντλώντας δροσιά και από τα νάματα της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής παράδοσης, να μας παρηγορήσει. Η γραφή παραμένει πρωτότυπη, με υποβλητικές εικόνες και απροσδόκητους συνδυασμούς λέξεων. Υπάρχει ισορροπία λυρισμού, δραματικότητας και ολοκληρωμένης μορφής.
Η ποιητική συνείδηση τοποθετεί και σχολιάζει τον εαυτό της σ’ ένα περιβάλλον ποιητικό, εμπλέκοντας και τον αναγνώστη, με μια συνεχώς επανερχόμενη και ανοιχτή ερώτηση: Σας αρέσουν τα σονέτα;/Σας αρέσουν τα σύννεφα; Τους ποιητές ανέκαθεν τους συγκινούσαν η μοναξιά, η συντριβή, μα και τα άστρα, τα σύννεφα, ο ουρανός. Βρίσκονται συνεχώς σε αναζήτηση άλλων πιθανοτήτων ύπαρξης. Και, σαν τραυματισμένα πουλιά, προετοιμάζονται για την ιπτάμενη εξέλιξη του ανθρώπου. Πάντα σε απόπειρα πτήσης. >>>
Όσοι ακολουθούμε τον Νίκο Παπάνα στη δημιουργική διαδρομή του, διαθέτουμε πλέον τη βεβαιότητα ότι η λογοτεχνική παραγωγή του συμμετέχει με συνέπεια στη διαμόρφωση της καθ’ ημάς σύγχρονης πολιτισμικής αγοράς. Επιπλέον, καθώς διαφαίνεται ήδη η μορφή ενός πρωτότυπου κειμενικού σύμπαντος, διαπιστώνουμε με άνεση την έναρξη οργάνωσης θεματικών ισοτοπιών που αποτελούν τεκμήρια συνέχειας κατά την εξέλιξη μιας προσωπικής λογοτεχνικής γραφής. >>>
Ο Νίκος Παπάνας με την τρίτη ποιητική συλλογή του που φέρει τον τίτλο Σας αρέσουν τα σονέτα; (εκδ. Ιωλκός) παραμένει πιστός στη βασική θεματική του έρωτα ως υπαρξιακό σύνορο, εμπλουτίζοντάς την όμως με έναν άρτια δομημένο λόγο που αναζητεί τον υψηλό συσχετισμό με τη γλώσσα και τους κανόνες της ποίησης. Γνωρίζει πως η ψυχή του ποιήματος κοιμάται μέσα στην εσωτερική αρμονία που υπαγορεύει η αυστηρότητα της αρχιτεκτονικής δομής, την οποία και υπηρετεί με προσήλωση, προκειμένου να τιθασεύσει τον λόγο για να τον οδηγήσει σε μια δυνητικά αισθητική έκρηξη. >>>
Στην εποχή των πολυσέλιδων μυθιστορημάτων, του υπερβολικού και επιτηδευμένου αφηγηματικού φλοιού –πολλά απ’ αυτά γράφονται με «δημιουργική» και εμπορική σκοπιμότητα, κατόπιν «συνταγής»– καλό είναι να επιστρέφουμε συχνά στην ποίηση, το πανάρχαιο και ειλικρινές αυτό απόσταγμα ζωής, πύκνωσης λόγου και ουσίας, μέσα από ποιητικά βιβλία που δεν επιδιώκουν να αποκτήσουν υπόσταση από την επικαιρότητα ή από κάποιο είδος στρατευμένης ιδεολογίας. >>>
