Η δολοφονία της Σαρλότε Μπέρινγκερ το 2006 είναι σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ: ο καταδικασμένος νεαρός Φρέντερικ Τάλας μπορεί να είναι ένοχος, αλλά μπορεί και να μην είναι. Το ίδιο συμβαίνει και με την εξαφάνιση, που αποδείχτηκε τελικά δολοφονία, της μικρής Ούρσουλα Χέρμαν το 1981, με τις ευθύνες να πέφτουν εντέλει στον Αρτούρο Ζαμιάτιν. Όσο κι αν το δικαστήριο έβγαλε μετά από πολυάριθμες συνεδρίες την καταδικαστική του απόφαση, η μυθοπλασία δεν είναι καθόλου σίγουρη και στρέφει πάνω στην πραγματικότητα τα δικά της κιάλια.</p> <blockquote> <p>Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά, που όντως έλαβε χώρα στο Μόναχο του 2006, ο Μίνως Ευσταθιάδης αναλαμβάνει να διερευνήσει την ορθότητα της απόφασης, ξεκινώντας ένα δικαστικό μυθιστόρημα… Η γηραιά πάμπλουτη Σαρλότε, η οποία διατηρεί έναν ολόκληρο όροφο πάνω από το ιδιόκτητο πολυώροφο πάρκινγκ, σκοτώνεται με είκοσι τόσες σφυριές. Οι αστυνομικές αρχές, χωρίς πιθανόν να έχουν αδιάσειστα στοιχεία, ρίχνουν την ευθύνη στον ανιψιό της που εργάζεται στο πάρκινγκ και είναι, πέρα από βασικός κληρονόμος της, και ο πιο στενός της συνεργάτης στην επιχείρηση. Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά, που όντως έλαβε χώρα στο Μόναχο του 2006, ο Μίνως Ευσταθιάδης αναλαμβάνει να διερευνήσει την ορθότητα της απόφασης, ξεκινώντας ένα δικαστικό μυθιστόρημα… Σε παράλληλη αφήγηση κάνει το ίδιο με τη δεκάχρονη που χάθηκε μια βραδιά στο δάσος και τελικά βρέθηκε νεκρή σε ένα ξύλινο κιβώτιο, αφού ο απαγωγέας της ή οι απαγωγείς της έκαναν το ένα μοιραίο λάθος μετά το άλλο. Στο τέλος, μετά από χρόνια συλλαμβάνεται και καταδικάζεται ένας από τους κύριους υπόπτους >>>

Ο Μίνως Ευσταθιάδης έχει έναν τρόπο να αφήνει εντυπωσιακά σκληρές εικόνες στη μνήμη του αναγνώστη του, μέσα από μια γραφή κυνικά ποιητική. Το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος, τιτλοφορείται Ο δύτης. Ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο έχει γράψει και ένας από τους ήρωες του βιβλίου του. Μόνο που σ’ εκείνο το βιβλίο δεν δικαιολογείται πουθενά ο τίτλος. Δεν υπάρχει κανένας δύτης. >>>

Μπορεί κανείς να εκτιμήσει την πεζογραφία της περσινής χρονιάς και να την αξιολογήσει με άξονα την (πιθανή μελλοντική) διάρκεια και την πρωτοτυπία; Φυσικά είναι δύσκολο, είναι αναπόδραστα υποκειμενικό, είναι ριψοκίνδυνο να αφήσω το προσωπικό ένστικτο να προαγάγει ή να περιθωριοποιήσει έργα και συγγραφείς. Αλλά κανονικά δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν τα συμβεβηκότα, τουλάχιστον όχι μόνο αυτά, αλλά οι τάσεις και οι προοπτικές. >>>

Τι ζητά ο αναγνώστης από ένα βιβλίο, ώστε να πει ότι το διάβασε με ενδιαφέρον αλλά και με αίσθηση του βάθους που θα τον καλύψει; Πρώτα απ’ όλα μια αφήγηση που να τροχοδρομεί, να εξάπτει την περιέργεια και να οδηγεί με σταθερά βήματα στο προσδοκώμενα απρόοπτο τέλος. Αλλά και στοιχεία αισθητικής ποιότητας, όπως είναι η γλώσσα η οποία δεν πρέπει να παίζει διεκπεραιωτικό ρόλο, αλλά να κουβαλά μέσα της τη σκέψη τόσο για την ίδια τη γλώσσα όσο και για την πραγματικότητα γύρω της. >>>

Ο άγνωστος άνδρας τού αναθέτει την παρακολούθηση μιας γυναίκας, ονόματι Εύα Ντέμπλινγκ, για 48 συνεχείς ώρες. Τα 10 χαρτονομίσματα των 100 ευρώ που του αφήνει αξίζουν τον κόπο για να βγει ο Πάπας στους παγωμένους δρόμους του Αμβούργου, μια πολική μέρα του Ιανουαρίου. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Κρις Πάπας, ο ελληνικής καταγωγής φτηνότερος ντετέκτιβ του Αμβούργου, δέχεται την επίσκεψη ενός πολύ ηλικιωμένου άνδρα στο σπίτι του, το οποίο χρησιμοποιεί και ως γραφείο. >>>