Ο Περικλής Γιαννήλας γεννήθηκε στους Δρυμάδες Χιμάρας. Το Επτατάξιο Σχολείο τελείωσε με άριστα στη γενέτειρά του. Λόγω αριστεία λαμβάνει δικαίωμα φοίτησης στη Μέση Παιδαγωγική Σχολή του Ελμπασάν, όπου κι εκεί αριστεύει στα μαθήματα και σε όλες τις δραστηριότητες του σχολείου.
Διακρίνεται ως μεγάλο ταλέντο στο ποδόσφαιρο στις σχολικές αθλητικές ολυμπιάδες. Βλέποντάς τον, στο σχολικό ποδόσφαιρο, γρήγορα τον «ανακάλυψε» ο προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας των εφήβων του Ελμπασάν που, τότε έπαιζε στην Α’ εθνική κατηγορία της Αλβανίας. Με συνοπτικές διαδικασίες τον παίρνει στους πρώτους 11 ποδοσφαιριστές και, στα 16 του χρόνια βρέθηκε ως ο βασικός παίκτης της εντεκάδας των εφήβων του Ελμπασανίου.
Το 1962 διορίζεται ως εκπαιδευτικός στην πόλη των Αγίων Σαράντα όπου και εδώ ερασιτεχνικά παίζει ποδόσφαιρο με την ομάδα της πόλης στη Β' εθνική κατηγορία.
Αργότερα ακολούθησε τις σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Φυσικής Αγωγής (σήμερα Γυμναστική Ακαδημία) των Τιράνων. Αφού τέλειωσε τις σπουδές του διορίζεται καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην πόλη του Δελβίνου. Και εδώ δραστηριοποιείτε με το ποδόσφαιρο με την ποδοσφαιρική ομάδα του Δελβίνου στην Β' εθνική κατηγορία.
Το 1975 με την «Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση» κινέζικου τύπου, που εφαρμόστηκε στην Αλβανία από το Κόμμα-κράτος, στον Περικλή αφαιρέθηκε, από τα κομματικά όργανα της επαρχίας των Αγίων Σαράντα, το δικαίωμα άσκησης του λειτουργήματος εκπαιδευτικού. Κι αυτό λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων του ιδίου και της πολιτικής στάσης των προγόνων του κατά την διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης. Τον υποχρεώνουν να εργαστεί σε σκληρές χειρωνακτικές εργασίες επί 7 συνεχόμενα χρόνια μέχρι και το 1982.
Το 1982 λόγω εκφυλιστικών καταστάσεων που είχαν λάβει χώρα στον ποδοσφαιρικό χώρο του Δελβίνου προσεκλήθη εκ νέου να εργαστεί ως προπονητής της ομάδας της πόλης του Δελβίνου, μία πόλη με παράδοση στο αλβανικό ποδόσφαιρο της Β’ εθνικής κατηγορίας.
Λίγο αργότερα επιφορτίστηκε με την προπόνηση της ποδοσφαιρική ομάδας των νέων και το 1989 τους ανεβάζει στην Α' εθνική κατηγορία.
Η αυταπάρνηση στη δουλειά του, η αφοσίωση στα καθήκοντα που του ετέθησαν αλλά και ο φιλελευθερισμός που σιγά-σιγά ανέρχονταν στην Αλβανία έφεραν την ίδια χρονιά και την επάνοδο του Περικλή στο λειτούργημα του εκπαιδευτικού, λειτούργημα με το οποίο ήταν τόσο παθιασμένος όσο και με το ποδόσφαιρο.
 Το 1992 μεταναστεύει στην Ελλάδα οικογενειακώς, όπου εργάζεται ως υπάλληλος σε αθηναϊκή εταιρεία Security με αντικείμενο τη φύλαξη πρεσβειών διαφόρων Ευρωπαϊκών Κρατών, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Ως συνταξιούχος τα τελευταία 10 περίπου χρόνια στην Αθήνα ασχολήθηκε ενεργά με την έρευνα σε ιστορικά αρχεία, με αντικείμενο την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις της ιδιαίτερης πατρίδας του, των Δρυμάδων και γενικότερα της περιοχής της Χιμάρας.