Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1843. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1866 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της σχολής του. Το 1861 δημοσίευσε την πρώτη του μελέτη, με τίτλο Σκέψεις ενός ληστού ή καταδίκη της κοινωνίας. Το 1868 η πραγματεία του Τα καθήκοντα του ανθρώπου ως χριστιανού και ως πολίτου βραβεύτηκε στον Νικοδήμειο διαγωνισμό. Δημοσίευσε επίσης ιστορικές και φιλολογικές μελέτες, καθώς και το σχολικό σύγγραμμα Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, που χρησιμοποιήθηκε στα ελληνικά σχολεία.
Η σχέση του με την ποίηση ξεκίνησε από τη νεανική του ηλικία, η πρώτη δημοσίευση έργου του όμως έγινε το 1868, όταν βραβεύτηκε στον Βουτσιναίο διαγωνισμό με την ποιητική συλλογή Στόνοι. Είναι μια συλλογή λυρικών ποιημάτων που εξυμνούν την απαισιοδοξία και τον μηδενισμό και εκφράζουν την παρακμή, το αδιέξοδο και το διαρκές αίσθημα της αποτυχίας. Το 1867 δημοσιεύει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο Χελιδόνες, η οποία παίρνει και αυτή το πρώτο βραβείο στον ίδιο διαγωνισμό. Και η συλλογή αυτή διατηρεί τα ελαττώματα της προηγούμενης στη μορφή και το περιεχόμενο. Είναι ποιήματα λυρικά και γεμάτα απαισιοδοξία, μια κλασικότροπη έκφραση και μια ρηχή φιλοσοφία. Νιώθοντας πως το έργο του παραγνωρίζεται ο Παπαρρηγόπουλος αποχώρησε από το περιβάλλον των ποιητικών διαγωνισμών. Έγραψε επίσης τους Χαρακτήρες, συλλογή πεζών και έμμετρων διαλογικών κειμένων κοινωνικής κριτικής καθώς και την πολιτική κωμωδία Συζύγου εκλογή, η οποία γνώρισε επιτυχία στην ελληνική σκηνή αλλά και μεταφράστηκε και παραστάθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία. Το 1865 δημοσίευσε άλλη μια κωμωδία με τίτλο Αγορά. Πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση το 1873, σε ηλικία τριάντα μόλις χρόνων. Το 1895 εκδόθηκαν διάφορα αδημοσίευτα έργα του, υπό τον τίτλο Ανέκδοτα.
Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους κυριότερους εκπροσώπους της λεγόμενης Α΄ Αθηναϊκής σχολής. Στο έργο του, το οποίο είναι γραμμένο αποκλειστικά στην καθαρεύουσα, είναι έκδηλος ο ελεγειακός τόνος, συνοδευμένος από μια έντονα μελαγχολική έως απαισιόδοξη διάθεση.
