Γεννημένος το 1938 στη Λάβδανη Ιωαννίνων, στο Πωγώνι, δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, κουβάλησε από νωρίς το βάρος της Ιστορίας. Τα πρώτα του χρόνια συνέπεσαν με τον πόλεμο και τις βίαιες ανατροπές της εποχής.

Η δημοσιογραφική του φλέβα φάνηκε από τα μαθητικά του χρόνια. Ξεχώριζε για τις εκθέσεις του και εξέδωσε τη δική του σχολική εφημερίδα. Σε ηλικία 19 ετών μπήκε επαγγελματικά στον χώρο. Δήλωνε πάντα sui generis δημοσιογράφος και υποστήριζε ότι δεν λογοκρίθηκε ποτέ. Για εκείνον, η ελευθερία του συντάκτη ήταν προϋπόθεση επιβίωσης μιας εφημερίδας.

Μετά την επιβολή της δικτατορίας, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης «Πατριωτικό Μέτωπο» (ΠΑΜ). Για τη δράση του κατά του καθεστώτος καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 5 ετών και διέφυγε στο Λονδίνο προτού συλληφθεί.

Στην «Ελευθεροτυπία» βρήκε αργότερα το περιβάλλον που του ταίριαζε. Εκτιμούσε βαθιά τον Σεραφείμ Φυντανίδη και τον Κίτσο Τεγόπουλο για τον σεβασμό που έδειχναν στον λόγο των συντακτών. Πίστευε ακράδαντα ότι η επιτυχία μιας εφημερίδας εξαρτάται από την ανεξαρτησία της και ότι ο κομματισμός είναι ασύμβατος με τη δημοσιογραφία.

Στις 7 Μαρτίου του 1988, μετά τη δολοφονία του βιομήχανου Αλέξανδρου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη από τη 17Ν, ο Βότσης έγραψε μια «ανοιχτή επιστολή» με τίτλο «Άκου με, ένοπλε σύντροφε», ασκώντας δριμεία κριτική στις τρομοκρατικές μεθόδους. Η οργάνωση του απάντησε με την προκήρυξη «Άξιος ο μισθός σου, άοπλε σύντροφε!».

Ο Γιώργος Βότσης αυτοπροσδιοριζόταν ως αναρχικός με την έννοια της εσωτερικής ελευθερίας και της κοινωνικής ευθύνης. Δεν έβλεπε την ταυτότητα αυτή ως ιδεολογική ταμπέλα αλλά ως στάση απέναντι στην εξουσία και στην ανθρώπινη συνείδηση.

Στη διαδρομή του συνάντησε κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλή και ο Κωστής Στεφανόπουλος. Σε μια από τις συζητήσεις του με τον Καραμανλή θυμόταν τη φράση ότι «ο καθένας μπορεί να είναι αναρχικός με τον τρόπο του, όταν διατηρεί την ανεξαρτησία της σκέψης του».

Η πορεία του δεν ήταν ανέφελη. Βρέθηκε στο στόχαστρο των αρχών ακόμη και με παράλογες υποψίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Κατέφυγε τότε στο σπίτι του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου στην Κρήτη, μια ιστορία που αφηγούνταν αργότερα με χιούμορ αλλά και πίκρα.

Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε ανήσυχος, κριτικός και βαθιά δεμένος με την έννοια της αλήθειας. Πίστευε ότι η δημοσιογραφία της γενιάς του δεν μπορεί να επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο στις σημερινές συνθήκες, όμως δεν έπαψε ποτέ να υπερασπίζεται τον πυρήνα της αποστολής της.

Ο Γιώργος Βότσης αφήνει πίσω του όχι μόνο άρθρα και πρωτοσέλιδα αλλά μια στάση ζωής που υπενθυμίζει ότι ο δημοσιογράφος οφείλει πρώτα να λογοδοτεί στη συνείδησή του και ύστερα σε όλους τους άλλους.