Ομορφιά, ομορφιά
Τι κι αν βαριά καταχνιά
Όλη τη ζωή τη σκεπάσει
Συ σαν ήλιος ανίκητος κι ολόλαμπρος
Τα πάντα θ' αναστήσεις
Και φως και αγάπη απλόχερα
Και πάλι θα σκορπίσεις.
(Απ' το ποιήμα «Ανάταση Ομορφιάς, ΙΙ»)
Η λάμψη της ομορφιάς φωτίζει, ευγενικά καθοδηγεί
Σε ταξιδεύει σε ποιητικά ξέφωτα
Και διώχνει μακριά της σκοτεινιάς δαιμόνους.
Αχ, να καταδεχτεί να ρίξει
Έστω και μία και μόνο μικρή απαλή αχτίδα της
Στης μάχης μου το μετερίζι!
(Απ' το ποιήμα «Ανάταση Ομορφιάς. Χ»)
«Ο Φίλιππος Νικολόπουλος με την «Ανάταση Ομορφιάς» επιβεβαι ώνει τα νεορομαντικά ιδεώδη τού Διαφωτισμού [...].
Στο έργο είναι έντονο το στοιχείο της άπειρης αγάπης που μόνον η ενσυνείδητη τρυφερότητα μπορεί να χαρίσει σε έναν πνευματικό δημιουργό, πρωτοπόρο γιατί βασίζεται στην Παράδοση και αντλεί την έμπνευσή του από τον υδροφόρο πολιτιστικό ορίζοντα της Ελλάδας και ολάκερης της ενιαίας κι αδιαίρετης Ανθρωπότητας [...].
Ας πληθαίνουν βιβλία σαν κι αυτό. Ας πληθαίνει το Φως που ξορκίζει τις Σκιές από τις καρδιές μας. Ίδωμεν. Γέγονε, με τη βοήθεια όλων των ποιητών.» (Απ' τον Πρόλογο του Δρος Κωνσταντίνου Μπούρα)

