– Τι θα γίνει με μένα; Βαρέθηκα να κοιμάμαι! Πιάστηκα…
– Σταμάτα, έχω δουλειά ακόμα. Πολλή δουλειά… Δεν ήρθε ακόμα η ώρα σου!
Πάντα η ίδια απάντηση.
Τον περασμένο Ιούνιο, η Έλλη ανακάθισε στο σκληρό κρεβάτι της, άνοιξε το ένα της μάτι, ανακλαδίστηκε, χασμουρήθηκε ηχηρότατα κι απαίτησε να βγει έξω.
-Εδώ και τώρα! Δεν έχεις άλλη δικαιολογία αυτή τη στιγμή.
– Κάτσε, βρε πουλάκι μου, να σε συγυρίσω λιγάκι πρώτα!
– Όχι! Τα ίδια μου ΄πες και πριν έξη, και πριν τέσσερα χρόνια, τα ίδια και πέρσι. Με τραβολόγησες από δω, με κούρεψες από κει, μου άλλαξες τα φώτα και τι κατάλαβα; Με παίδευες καλά – καλά κι έπειτα μ’ έχωνες εδώ μέσα και με ξέχναγες!
– Δεν σε ξέχασα, απλά έπρεπε να πάρω κι εγώ τις αποστάσεις μου, παραγίναμε κολλητάρια, φτάνει πια! Είχα κι άλλες προτεραιότητες.
– Δεν τις καταλαβαίνω αυτές τις μεγάλες και δύσκολες λέξεις! Εγώ είμαι μικρό παιδάκι, δεν το θυμάσαι; Βγάλε με!!!
Περάσαμε το φετινό καλοκαίρι μαζί. Τρεις μήνες αργότερα, κι αφού την έπλυνα, της βούρτσισα τα δόντια και τη χτένισα, σας παρουσιάζω επιτέλους τις ιστορίες της Έλλης.
Να ’τη! Σουλουπωμένη, με την γαλάζια ποδίτσα και τη δερμάτινη σάκα της, ετοιμάζεται να πάει στο σχολείο. Στα «Εκ-Παιδευτήρια». Μ’ αυτή την ευκαιρία, ετοιμάζεται και να σας διηγηθεί τα γεγονότα που σημάδεψαν την παιδική της ηλικία κατά την δεκαετία ’60-‘70. Ακούστε την!

