ΣΤΗ ΔΙΝΗ

Στη δίνη
μπαίνω μόνος
– λευκός κύκνος μες στην ταραχή
της θάλασσας·
κι ένας βράχος, βουβός,
την ορμή μου στηρίζει.
Μονάχα εκείνος
μέσα στις σκιές
στροβιλίζει το αιώνιο.
Ρωγμές δημιουργεί διαδοχικές
κομμάτια ολόκληρα μοίρας
μεταβολή στο άγνωστο.
Μέσα στην ταραχή,
γεννιέται το ταίρι.
Ένας σχηματισμός υπομονής
ήρεμα καρτερεί
μες στους αρμούς των χρόνων.
Διπλοί κυματισμοί
στη συνάντηση μιας μοίρας
τον χώρο μεγαλώνουν.

*

ΣΙΩΠΗΛΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Με αναγνωρίζεις τώρα, βράχε,
ως κομμάτι δικό σου
– τη μεταμόρφωση αποζητώ,
ακίνητος, χωρίς καταφύγιο,
να στέκομαι,
συνεχώς απομακρυσμένος.
Ό,τι στέκει σιωπηλό,
τελικά μου μοιάζει.
Αν κάτι γλιτώνει της κίνησης,
είναι ικανό για την αλλαγή.
Μου μαθαίνεις πως έχω χρόνο
έξω από το μέτρημα,
ικανό να γεμίσει μια άλλη ζωή.
Γύρω από την ωμοπλάτη,
μια ανάσα
– η στιγμή μπροστά μου
θα ναυαγήσει.
Δίκαιο μοίρασμα ο χρόνος.

*

ΤΟ ΑΚΙΝΗΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

Άτι αγέρωχο, κομμάτι του ουρανού,
των ανέμων συντροφιά,
το κεφάλι υψώνεις
σαν βουνοκορφή
το βλέμμα δεν ορίζει τον δρόμο.
Βουνό, κομμάτι της γης,
εκεί όπου για λίγο
στέκει το σύννεφο,
κι αν μοχθεί
στου ανέμου την ανάσα,
λίγη σκιά σου προσφέρει.
Μόνο η κορυφή
στους ψιθύρους
μπορεί να απαντήσει.