ΕΡΩΣ

Πάντα από μόνος του σκαρφάλωνε
στις πιο ψηλές κορφές του νου.
Φώτιζε, μαύριζε τις αντοχές μου
έχτιζε, γκρέμιζε τις πεθυμιές.
Κι έτσι η ελπίδα, αδαής,
γεννιόταν κι έσβηνε μαζί του.
Στιγμή δεν ρώτησε αν τον αντέχω
αυτόν μαζί και το φευγιό του.
Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τα λόγια σου:
«Μάθε να ερωτεύεσαι, κάποια στιγμή μπορεί να σου χρησιμεύσει».
Κι αναρωτιέμαι, ελπίδας ψάχνοντας απόθεμα μες στην καρδιά μου,
πώς είναι χρήσιμο ένα συναίσθημα ψευδαισθησιογόνο;

*

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

Αυτοί οι θεοί
δεν φτιάχνονται με θρύψαλα της άμμου.
Είν’ από πέτρα και νερό φτιαγμένοι
στα κύματα της θάλασσας μπλεγμένοι
κι ανοίγουν πύλες κάτω απ’ τον βυθό.
Εκεί που σέρνονται οι καρδιές και πολεμάνε
να βρουν της λήθης την κατάλληλη γωνιά.
Κι απ’ τους θεούς, θεοί ν’ ακολουθάνε
σαν άσπροι γλάροι στης αλμύρας τα νερά.

*

ΑΝΑΖΗΤΩ

Αναζητώ την ευτυχία
για να ξορκίσω
την τύχη.
Θα μηνύσω
στους κορυδαλλούς
να μου τη φέρουν.
Από τα άδυτα
αδύτων βάθη
που μυημένες
οι ψυχές
περιπλανώνται.
Ξορκίζω την τύχη
για να βρω
την ευτυχία.