Και επισκέπτεται τακτικά γιατρούς και νοσοκομεία για τους πόνους, τους αφόρητους, το σάκχαρο και την πίεση, αλλά και κλινικές, γιατί κάποιοι την περνάνε για τρελή... Και δηλώνει γυναίκα. Αλλά όχι γυναίκα του. Γιατί εκείνος έρχεται και πάντα φεύγει. Αφήνει πίσω του χρήματα και δύο κούτες τσιγάρα.
Η ζωή της: ο θρίαμβος του τίποτα. Η ζωή της: ανεόρταστη.
Συχνά πυκνά στέλνει όλους και όλα στον διάβολο. Τα φίδια τη ζώνουν. Προσπαθεί να αντισταθεί σε σκέψεις και σκοτάδια. Για πόσο;
Το μυθιστόρημα του ∆ημήτρη Αλεξίου δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Γραμμένο σε μορφή ημερολογίου, σε παρασέρνει σ’ έναν υπνωτιστικό μονόλογο μιας γυναίκας που μοιάζει κομπάρσος στην ίδια της τη ζωή. Όλα επαναλαμβάνονται βασανιστικά και η κάθε λέξη μοιάζει να κεντιέται πάνω στο λακωνικό αυτό αφήγημα, που το παρακολουθείς με αγωνία, σαν να κάθεσαι στον εξώστη ενός θεάτρου, την ώρα που η ηρωίδα στη σκηνή της κάθε σελίδας του, ξεδιπλώνει με αβάσταχτη ειλικρίνεια θραύσματα μνήμης, πληγές και κραυγές, πόθους και ματαιώσεις μιας ζωής καθόλα ανεόρταστης και ξοδεμένης.

