Η Λιλιάνα είχε αφιερώσει τη ζωή της στους μαθητές και τις μαθήτριές της, διδάσκοντάς τους με την ίδια την ύπαρξή της, πάντα με οδηγό την καλοσύνη. Σκοπός της, να μάθουν να διαβάζουν, να γνωρίσουν τι είναι ποίηση, τι είναι η αρχαία τραγωδία, να ακούσουν μουσική, να ανακαλύψουν τις δικές τους ικανότητες.
Το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από το πένθος –όχι τόσο γύρω από τον θάνατο αγαπημένων ανθρώπων, όσο γύρω από το πένθος, που έρχεται μετά το τέλος– κι αυτό στην πιο συγκινητική, πιο τρυφερή και πιο επουλωτική εκδοχή του. Μέσα από αναμνήσεις, διαλόγους και προσωπικά βιώματα, το θεατρικό έργο προσεγγίζει το πένθος ως μια ενεργή διαδικασία ανασύνθεσης της μνήμης, που φέρνει τη νοσταλγία και τη θλίψη κοντά στην τρυφερότητα, τη συμφιλίωση και τη θεραπεία.
