Τι ασυναρτησίες είναι αυτές; σκέφτηκε ο άντρας, κοιτάζοντας
την ημερομηνία στο γράμμα.
Ήταν ήδη μερικών μηνών. Πήρε ένα τσιγάρο Sport από το πακέτο, τσάκισε το μακρύ, κούφιο, χάρτινο φίλτρο και το έφερε στα χείλη του. Το άναψε, κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα του και διάβασε το γράμμα ακόμα μία φορά.
Αγαπητέ Άλαν,
Πριν από το τέλος του πολέμου, η όπερα βομβαρδίστηκε. Δεν ήμουν πάνω στη σκηνή εκείνη τη στιγμή. Ένα υπέροχο μπαλέτο, το Ξωτικό1, παιζόταν τότε. Το κερασφόρο θηρίο, που δραπέτευσε από τη σκηνή σώζοντας τη ζωή του, έτρεξε με την κόκκινη στολή του, πέρασε την πλατεία μπροστά από το θέατρο και χάθηκε στην πόλη. Οι περαστικοί έβλεπαν το κτίριο της Εθνικής Όπερας τυλιγμένο στις φλόγες, και τον Διάολο να τρέχει έξω απ’ αυτό, φοβούμενοι ότι οι δαίμονες του Ντο-
στογιέφσκι είχαν εισβάλει στην πόλη. Αυτοί οι δαίμονες είναι ακόμη εδώ. Εν τω μεταξύ έχουν πληθύνει κι είναι όλο και πιο πολλοί κάθε μέρα. Έχουν καταλάβει την πόλη, αν και δεν χορεύουν στη σκηνή της όπερας. Ούτε εγώ τραγουδώ πια εκεί, δεν υπάρχει πια σκηνή. Δεν έχω σκοπό να αρχίσω να τραγουδώ την Αΐντα και την Κάρμεν στα πολιτιστικά κέντρα και τα σινεμά. Άσε τους δαίμονες να τραγουδούν εκεί τα εμβατήρια του Ντουναγιέφσκι2. Ακόμη σκέφτομαι τον Ρινάλντο μου στο Λονδίνο.
Η Αΐντα σου
Ο άντρας άφησε κάτω το γράμμα συνοφρυωμένος. Μέχρι κι η μετάφραση ήταν ξύλινη. Να προσλάβουμε κι άλλα κορίτσια με γνώσεις ξένων γλωσσών, σκέφτηκε. Πήρε ένα μαύρο, γυαλιστερό, συλλεκτικό στιλό μελάνης, το άνοιξε και παρατήρησε με ικανοποίηση ότι το μελάνι δεν είχε στεγνώσει. Το Τρίτο Ράιχ είχε χάσει, αλλά τα στιλό τους δούλευαν κανονικά.
Η γραμματέας του εμφανίστηκε στην πόρτα, παιχνιδίζοντας
ένα κλειδί στα βαμμένα νύχια της.
«Το έφεραν!» φώναξε χαρούμενα η Άννα. Ο άντρας έσπρωξε την καρέκλα μακριά από το γραφείο και πήδησε πάνω. Άρπαξε το κλειδί από το χέρι της Άννα κι έτρεξε κάτω. Παρκαρισμένο στην αυλή, ήταν εκεί, με δόξα και τιμή. Ένα ολοκαίνουριο αμάξι με το όνομα Νίκη. Ο άντρας άνοιξε την πόρτα του Pobeda4 και κάθισε μέσα. Το δερμάτινο κάθισμα έτριξε και φούσκωσε, σαν ένας μπουρζουά καναπές. Ίσιωσε την πλάτη του, και το κεφάλι του δεν χτύπησε στο ταβάνι. Ζήτω! Υπήρχε χώρος για τα γόνατά του και σχεδόν μπορούσε να τεντώσει τα πόδια του. Μέτρησε με το μάτι το πλάτος της θέσης του συνοδηγού και ξάπλωσε στο πλάι. Τώρα είδε το αμάξι από διαφορετική γωνία – κάτω από το ταμπλό. Φάνηκαν μερικά καλώδια κι ένα μισοβαμμένο κομμάτι. Ακόμα δεν έχουν αποτινάξει το χωριό Ποτέμκιν της τσαρικής εποχής, σκέφτηκε και σιγογέλασε. Έπειτα, κοίταξε το πίσω κάθισμα. Εδώ μπορείς να κοιμηθείς ή και να πηδηχτείς με κάποια. Σήκωσε το φρύδι του και γέλασε. Δεν χρειάζεται καν να πας στο πίσω κάθισμα. Σηκώθηκε πάλι και έσφιξε το κομψό τιμόνι με τα δυο του χέρια. Τα είδε περιποιημένα και ένιωσε ότι αυτό το όχημα θα υποτασσόταν σε κάθε κίνησή τους. Ναι, ήταν στο τιμόνι. Βολεύτηκε και κοίταξε τον πλαϊνό καθρέφτη. Με ένα πρόσωπο σαν να ήθελε να ήταν ηθοποιός. Όμως τώρα έπρεπε να υποκρίνεται στο εθνικό θέατρο της ζωής κάθε μέρα.
Ο άντρας πάτησε τα πετάλια και γύρισε το κλειδί στη μίζα. Η μηχανή γρύλισε σαν αρκούδα. «Μμμμ» μουρμούρισε με ικανοποίηση. Ο ήχος ήταν ισχυρός και υποσχόμενος. Έπαιξε με το γκάζι και η μηχανή μούγκρισε πιο άγρια, έπειτα πιο πειθήνια. Υπάκουσε στα λόγια του δαμαστή. Δεν χρειαζόταν να προκαλέσει.
Πού θα πάω τώρα; αναρωτήθηκε ο άντρας, λύνοντας το χειρόφρενο και στρίβοντας αργά στην πύλη. Για να προσπεράσει το πλήθος των προσφύγων που έφραζαν τον δρόμο με τα μπαγκάζια τους, έπρεπε να ανέβει στο πεζοδρόμιο. Μια μεγάλη λακκούβα στον δρόμο τράνταξε το αμάξι. Δεν τίναξε το κεφάλι του άντρα στο ταβάνι ούτε τάραξε τα σωθικά του, σαν άλλα, παλιά αυτοκίνητα. Έχει όντως καλές αναρτήσεις, σκέφτηκε. Οδήγησε απευθείας προς την αστική περιοχή. Τα σπίτια στις παρυφές της πόλης ήταν ακόμη ερειπωμένα και σκεπασμένα με χειμωνιάτικη σκόνη, έχοντας μόλις ξυπνήσει από την κρύα λάσπη, αν και ο καιρός ήταν ζεστός. Παντού υπήρχαν σκουπίδια του πολέμου, λες κι ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει ποτέ. Η πόλη έμοιαζε με θύμα βιασμού. Το γυαλιστερό, ολοκαίνουριο όχημα τη διέσχισε
σαν ένα εξωγήινο σώμα από άλλον πλανήτη.
Ο άντρας προσάρμοσε τον πλαϊνό καθρέφτη, έφτιαξε το παντελόνι του στο φερμουάρ για να έχει περισσότερο χώρο και πάτησε γκάζι.
Το αγόρι πάλι έπρεπε να μείνει σιωπηλό. Ο μπαμπάς, μουτρωμένος όπως πάντα, είπε:«Μη μιλάς τόσο δυνατά».
«Μπορεί να μιλάει» παρενέβη η μαμά του «μα πρέπει να είσαι ήσυχος και να μην μπουμπουνίζεις με την μπάσα φωνή σου». Μα ποιο το νόημα να μιλάω μόνος μου, σκέφτηκε το αγόρι, αφού ο μπαμπάς δεν επιτρέπεται να απαντήσει και η μαμά δεν θέλει να μιλήσει;
Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό και μελαγχολικό. Το αγόρι σκαρφάλωσε στο περβάζι και κοίταξε έξω, ανάμεσα στις κουρτίνες. Ο δρόμος ήταν κι αυτός σκοτεινός και μουσκεμένος. Όμως, από τα παράθυρα του διπλανού σπιτιού φέγγιζαν απαλά φώτα και το αγόρι είδε να κινούνται σκιές. Έτρεχαν, έπαιζαν, ίσως ακόμα και να γελούσαν εκεί.
Η μαμά τού είπε ήσυχα, σαν να το μάλωνε: «Κλείσε τις κουρτίνες».
Το αγόρι ήταν λυπημένο που ο μπαμπάς του ήταν αγέλαστος και η μαμά του ήταν συνέχεια θυμωμένη για κάποιον λόγο. Η μαμά ήταν διαρκώς απασχολημένη μαγειρεύοντας, πλένοντας, σιδερώνοντας, σφουγγαρίζοντας το πάτωμα, μαντάροντας κάλτσες. Πάντα σιωπηλή. Δεν της άρεσε το αγόρι να γελάει, να φωνάζει, να ρωτάει το οτιδήποτε. Δεν της άρεσε ακόμα περισσότερο όταν το έκανε ο μπαμπάς. Δεν επιτρεπόταν να μιλάει καθόλου. Ούτε να πάει ως την πόρτα ή το παράθυρο. Πάντα έπρεπε να κρύβεται απ’ όλους, μα ποτέ δεν ήθελε να παίξει κρυφτό με το αγόρι. Έίτε καθόταν είτε ξάπλωνε στο πίσω δωμάτιο, διαβάζοντας παλιά βιβλία που μύριζαν παλιό χαρτί. Μια φορά, το αγόρι είχε βρει ένα άλμπουμ με φωτογραφίες της μαμάς και του μπαμπά όπου γελούσαν κι ήταν όμορφοι.
«Τώρα είστε πολύ διαφορετικοί, φρικτοί» είχε πει το αγόρι, κι η μαμά τού πήρε το άλμπουμ από τα χέρια του και το έβαλε σ’ ένα ψηλό ράφι, ώστε το αγόρι να μην μπορεί να το φτάσει.
«Βαριέμαι» είπε στον πατέρα του. Ο μπαμπάς κάπνιζε και δεν σήκωσε το βλέμμα του από το παλιό περιοδικό με τις κιτρινισμένες σελίδες.
«Θέλεις να δεις φωτογραφίες με τανκς και τεθωρακισμένα;»
το ρώτησε ο μπαμπάς του. Όμως το αγόρι είχε δει αμέτρητες φορές αυτές τις φωτογραφίες και ήξερε απέξω τη φτιαξιά όλων των τεθωρακισμένων.
«Μπορώ να πάω έξω να παίξω;»
«Να πας» του είπε ο μπαμπάς του, χωρίς να το κοιτάξει.
«Όμως όχι μακριά από το σπίτι» το προειδοποίησε η μαμά του, κουνώντας νευρικά το σίδερο.
Παρακαλώ, συμπληρώστε το email σας και πατήστε αποστολή.