Η αφήγηση ξετυλίγεται στον ίσκιο της Ιστορίας και τη συνοδεύουν ποιήματα και τραγούδια που καθρέφτιζαν τις ευαισθησίες της αγωνιζόμενης φοιτητικής νεολαίας. Επίσης, δίνει απαντήσεις στους αναθεωρητές της Ιστορίας, οι οποίοι, με την πολύπλευρη και ύπουλη στοχοποίηση της «γενιάς» του Πολυτεχνείου, επιχειρούν να απαξιώσουν την ιστορική της παρακαταθήκη. Σε εκείνους που φωνάζουν ότι δήθεν «Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε…».
Ο συγγραφέας πασχίζει ώστε η «γενιά» του Πολυτεχνείου να μεταλαμπαδεύσει στις επόμενες γενιές τον έρωτα της αντίστασης στην απαξίωση των ιδανικών της Ελευθερίας, της Ισότητας και των Δικαιωμάτων.
Αν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, ο Μάκης Μπαλαούρας θέλησε να μιλήσει για το «εμείς» και όχι για το «εγώ» ή, παραπέμποντας στον Ερίκ Καντονά, «τα καλύτερά μου γκολ ήταν οι πάσες μου».
* Ο «τελευταίος τεντιμπόης» είναι αναφορά στη γνωστή «Δίκη των 11 φοιτητών», όταν ο συγγραφέας δικάστηκε, μαζί με άλλους δέκα συναγωνιστές του, κατά την πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Φεβρουάριο του 1973. Το κατηγορητήριο περιλάμβανε πλήθος παραβάσεων του Ποινικού Κώδικα, μεταξύ των οποίων και του νόμου 4000/1958 «περί τεντιμποϊσμού».
