Ο θεατός και ο αθέατος εαυτός – πόσα τους χωρίζουν; Ο εαυτός, ο άλλος, και το καθρέφτισμα του ενός εντός του άλλου. Το παιδί και ο ενήλικας, αλλά προπάντων το παιδί εντός του ενήλικα – φυλακισμένο. Το βάρος μιας ζωής ή το βάρος μιας ζαριάς ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, το υπαρκτό και το ανύπαρκτο, το ανεκπλήρωτο και το ανεπούλωτο. Πορείες από το είδωλο στην ουσία και από το εγώ στο εσύ, από τη συντριβή στην αποδοχή, αφού το απαράλλαχτο μένει δεμένο με την παροδικότητα και τη μεταμόρφωση. Με λέξεις και εικόνες – όπως η ποίηση γνωρίζει να τις συνθέτει.
Να μερικές από τις ύλες για τα φιλοσοφικά τοπία της ποίησης του Νέναντ Σάπονια, όπως παρουσιάζονται στην Ψυχολογία της βαρύτητας, ένα βιβλίο δύσκολων ερωτήσεων που
ζητούν –και κάποτε μάλιστα βρίσκουν– δύσκολες απαντήσεις.
Θα γοητευτείς.
Και θ’ απογοητευτείς.
Θα συμβεί.
Και δεν θα συμβεί.
Άυλο.
Κι όμως παρόν.
Το σώμα μου είναι μια βόμβα.
Κάποιος άλλος κρατάει το φιτίλι.
