Ο Άχθος Αρούρης, συγγραφέας που καυχιέται πως είναι δημιουργός λαβυρίνθων του νου, βιογράφος ασήμων και αλχημιστής των λέξεων, σκαρώνει το τελευταίο του συγγραφικό παιχνίδι. Σαν κυβερνήτης του Χάους, επιχειρεί να «σκοτώσει» –ουσιαστικά πρόκειται για αναπαράσταση του δικού του θανάτου– τον αγαπημένο του ήρωα, έναν λαϊκό αφηγητή που έχει χάσει πια την όραση, τη μνήμη και τις λέξεις. Γύρω από το κρεβάτι του ετοιμοθάνατου αρχίζουν να μαζεύονται, σαν σκιές που μας ψάχνουν, οι παλαιοί ήρωες των ιστοριών του, οι οποίοι του ξανασυστήνονται, του θυμίζουν τόπους και λέξεις ξεχασμένες. Και πάνω στις παλιές ιστορίες ο Άχθος Αρούρης ράβει, ξηλώνει, μπαλώνει και φτιάχνει καινούργιες, κλέβοντας εικόνες από Μπέργκμαν, Όρσον Ουέλς, Ιούλιο Βερν, Βιρτζίνια Γουλφ, Κέρουακ, Μπέκετ, μνήμες από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Άουσβιτς, και βάζοντας τη μνήμη να συνομιλεί με τη φαντασία σ’ ένα παιχνίδι, λες και θέλει να ξεγελάσει τον Χρόνο και τον Θάνατο, λες κι έτσι, μέσω της φαντασίας και της αφήγησης, η ζωή να παρατείνεται και οι λέξεις να είναι σπερματοζωάρια που διαιωνίζουν τις ιστορίες μας.