Ο άνθρωπος είναι η πιο τραγική φιγούρα στην Ύπαρξη, γιατί έχει συνείδηση αυτής της τραγικότητάς του, αφού είναι το μοναδικό ον που γνωρίζει ότι είναι «καταδικασμένο» σε θάνατο. Αν, λοιπόν, μπορεί να δημιουργεί σαν αθάνατος, αν μπορεί να ατενίζει το μέλλον σαν αθάνατος, αν μπορεί να αναθρώσκει ουρανό σαν αθάνατος, αν μπορεί να καταπαλεύει, το θάνατο, τούτο το οφείλει, εν πολλοίς, και στην Ποίηση, την Τέχνη, γενικά.
Όλα τα παραπάνω καταυγάζουν τον παρηγορητικό, το ζείδωρο, το ζωογόνο, το φιλάλληλο, ρόλο της Ποίησης, της Τέχνης, γενικά.
Να, γιατί ο Οδυσσέας Ελύτης προτρέπει: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»∙ να γιατί ο Γιώργος Σεφέρης παραινεί με το δίστιχο, που αποδίδει στη γραφίδα του Μαθιού Πασχάλη: «Όταν όλα σ’ αφήνουν και σου φαίνονται ανάξια, γελοία και παράτονα, / γύρισε τρεις φορές το κλειδί, μαζέψου και ξανάρχισε να διαβάζεις Πλάτωνα»∙ να γιατί ο Εγγονόπουλος πεισματικά συγκαταλέγει τον Καβάφη στους «ευεργέτες της ανθρωπότητας, επειδή μας βοηθάει να ζήσουμε»…
