ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΛΕΡ ΤΩΝ NEW YORK TIMES
ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ BOOKER 2026 (ΒΡΑΧΕΙΑ ΛΙΣΤΑ)
« Το ενδέκατο μυθιστόρημα της Στράουτ είναι το πρώτο σημαντικό λογοτεχνικό έργο για την προεδρία του Τραμπ. […] Πρόκειται για ένα βαθιά υπαρξιακό μυθιστόρημα που πραγματεύεται την απόκρυψη, τη μοναξιά και τα όρια της κατανόησης. Η Στράουτ είναι έξοχη στο να ξεσκεπάζει όσα βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια ». –The Times
Ο AΡΤΙ ΝΤAΜ ΖΕΙ EΧΟΝΤΑΣ EΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ. Διδάσκει ιστορία σε μαθητές λυκείου, ανοίγει νέους ορίζοντες στη σκέψη τους, παρεμβαίνει όταν γίνονται σκληροί μεταξύ τους και λέει μια καλή κουβέντα σε όσους την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Πηγαίνει σε γιορτές και εκδηλώσεις με τη σύζυγό του, με την οποία είναι τριάντα χρόνια μαζί, κουβεντιάζει με τους γείτονες, και τα Σαββατοκύριακα βγαίνει με το ιστιοπλοϊκό του στον όμορφο κόλπο της Μασαχουσέτης. Όλα δείχνουν ότι είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και ενδιαφέρον για το εδώ και τώρα. Αλλά μέσα του νιώθει βαθιά μοναξιά. Βλέπει τον κόσμο γύρω του τρελαμένο –όπως είναι κι ο ίδιος και οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν– και μια ερώτηση τριβελίζει το μυαλό του: Γιατί γνωρίζουμε τόσο λίγα ο ένας για τον άλλον, ακόμα και για τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους;
Ο Άρτι είχε παρακολουθήσει τον νέο Πρόεδρο να εξευτελίζει με χαιρεκακία τον ηγέτη της Ουκρανίας στο Οβάλ Γραφείο. Είχε ακούσει με φρίκη τον άνθρωπο αυτόν να λέει πως θα ήθελε να κάνει τη Γάζα « μια νέα γαλλική Ριβιέρα ». Είχε δει τον Πρόεδρο να απελαύνει ανθρώπους σε φυλακές στο εξωτερικό και να συλλαμβάνει φοιτητές που καταφέρονταν ενάντια στον πόλεμο στη Γάζα, φοιτητές που θα μπορούσαν να ήταν μαθητές του Άρτι πριν από λίγα χρόνια, να τους συλλαμβάνουν μέσα στο δρόμο. Είχε δει τον Πρόεδρο να κρεμάει μια θεόρατη φωτογραφία του έξω από το κτίριο του υπουργείου Γεωργίας, και να οργανώνει στρατιωτική παρέλαση την ημέρα των γενεθλίων του. Είχε δει τα εγκαίνια μιας φυλακής στη Φλόριντα με την ονομασία «Αλκατράζ του Αλιγάτορα », όπου οι άνθρωποι κλείνονταν σε κλουβιά και τα κουνούπια ήταν τόσο φοβερά που παραιτούνταν ακόμα και οι φρουροί. Είδε τους ανθρώπους στη Γάζα να λιμοκτονούν και οι Ήνωμένες Πολιτείες να μην κάνουν το παραμικρό.
Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Κι έτσι πήγαινε διαρκώς. Ο Άρτι τα παρακολουθούσε όλα αυτά, και σιγά σιγά κατάλαβε ότι αυτό που είχε διαισθανθεί την ημέρα των εκλογών ήταν αλήθεια : Η χώρα του αυτοκτονούσε.
