Ὁ ΕΛΑΣ ἀπό τόν Μάρτιο τοῦ 1943 μέχρι τουλάχιστον τόν Φεβρουάριο τοῦ 1944 στράφηκε κατά πάντων. Ἀφοπλισμός τοῦ ΕΣΑΠ τῶν Σαράφη-Κωστόπουλου, τριπλῆ καί αἱματηρή ἐν τέλει διάλυση τοῦ 5/42 Συντάγματος Εὐζώνων, ἐνόπλου τμή¬ματος τῆς ΕΚΚΑ, καθώς καί ἐν ψυχρῷ δολοφονία τοῦ διοικητοῦ του Δημητρίου Ψαρροῦ, διάλυση τῶν δυνάμεων τῆς ΠΑΟ στήν Κεντρική καί Δυτική Μακεδονία, τῶν ἀντιστασιακῶν ὀργανώσεων στήν Πελοπόννη¬σο καί βεβαίως προσπάθει¬ας διάλυσης τῶν δυνάμεων τοῦ Ζέρ¬βα στήν Ἤπειρο καί τοῦ Τσαούς Ἀντών στήν Ἀνατολική Μακεδονία καί Θράκη.
Ἀκολούθως, μετά τήν ἀπελευθέρωση ὁ ΕΛΑΣ προσπάθησε νά καταλάβει τήν ἀρχή στά Δεκεμβριανά τοῦ 1944 χωρίς ἐπιτυχία. Ὅμως τά τρομερά ἐγκλήματα κατά τή διάρκεια τῶν συγ¬κρούσεων στήν πρωτεύουσα εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς. Ἡ σύγκρουση ὑποτίθεται ὅτι ἔληξε μέ τή συμφωνία τῆς Βάρκιζας τὀν Φεβρουάριο τοῦ 1945. Ὡστόσο, τό τεταμένο πολιτικό κλῖμα καί οἱ κρυφές ἐπιδιώξεις τῆς ἡγεσίας τοῦ ΚΚΕ ὁδήγησαν στήν ἔναρξη νέων συγκρούσεων τό βράδυ τῶν ἐ¬κλο¬γῶν τῆς 31ης Μαρτίου 1946 μέ τήν ἐπίθεση ἀνταρτῶν τοῦ αὐτοαποκαλούμενου «Δημο-κρατικοῦ Στρατοῦ Ἑλλάδας» στόν Σταθμό Χωροφυλακῆς στό Λιτόχωρο.
