Δεν είχαν περάσει ούτε είκοσι μέρες από την επιστροφή στους Καρουσάδες, ύστερα από την οικογενειακή επίσκεψη στη Διεθνή  Έκθεση του Παρισιού, όταν ξαφνικά σε μια στιγμή, αμείλικτη, από εκείνες τις στιγμές που έρχονται απροειδοποίητα, η Τίνα πέταξε ψηλά στον ουρανό και χάθηκε για πάντα. Από μηνιγγίτιδα, είπε ο γιατρός. Ξεψύχησε στα τρεμάμενα χέρια του και από τότε σαν να χάθηκε και αυτός μαζί της.  Ένα βαθύ σκοτεινό άδειο πηγάδι χωρίς νερό ανοίχτηκε μέσα του.  Ένιωθε ότι o χρόνος είχε παγώσει και οι κόκκοι της άμμου κόλλησαν στην κλεψύδρα του, με τον ίδιο τρόπο που κόλλησαν στη σκέψη του οι τελευταίες στιγμές της Τίνας.  Έλιωνε από τον πυρετό και έσβηνε στην αγκαλιά του κοιτάζοντάς τον στα μάτια με το πιο γλυκό και πονεμένο παράπονο του κόσμου, και αυτός, ο σοφός που γιατροπόρευε όλους τους άλλους, ήταν εκείνη τη μοιραία στιγμή ένας ανήμπορος άνθρωπος. Την έσφιγγε, τη χάιδευε τρυφερά, αρνιόταν να δεχτεί το άδικο που συνέβαινε και της ψιθύριζε ανάμεσα στα αναφιλητά του πνιγμένες λέξεις από ένα ποίημα που είχε γράψει πέντε χρόνια νωρίτερα, τη μέρα της γέννησής της: «Πίκρες, ας είν’ μακριά σου θυγατέρα... στη μακριά σου τη ζήση... μην πεις ποτέ: Αχ πατέρα!»