Δεν μένει ούτε μια τόση δα σταγόνα γης, μια τόση δα ρανίδα θάλασσας
Να μη διεκδικεί το ύστατο καθρέφτισμά της μέσα τους
Έτσι μαθαίνω τον χρόνο, απ’ τη σιωπή του, τρυγώντας τη λεία από το βλέμμα σου
Μεγαλώνει η μέρα και μικραίνει η νύχτα μου, μια λαμπυρίδα πάμφωτη εύκολα τις ενώνει
Τόση φωνή μπορεί να απλωθεί στην επικράτεια, που να σκεπάσει ως δίχτυ τα λιανά κλαριά και τα λουλούδια της
Και με καλεί, με τ’ αφτιασίδωτά της πέπλα, να με τυλίξει σιγηλά
Δέντρο πελώριο να ριζώσω εδώ, σ’ αυτή τη γη, όλο το σύμπαν γύρω μου να κυκλοφέρνει
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Corpus amoris
