«Το υψηλό είναι κατ’ ανάγκη δυσνόητο για τους αδύναμους ανθρώπους». Η ρήση αυτή του Ουίλιαμ Μπλέικ συμπυκνώνει ανάγλυφα την ιδιαιτερότητα μιάς ποιητικής ισχύος που διαβάστηκε με πάθος, αλλά σπάνια ακολουθήθηκε πραγματικά. Παρερμηνευμένος όσο λίγοι στην ιστορία της λογοτεχνίας, εγκλωβισμένος συχνά ανάμεσα στις στρεβλωτικές αξιολογήσεις του θρησκευτικού συντηρητισμού και του ιδεολογικού αναρχισμού, ο Μπλέικ ξεπερνά τις συμβατικές ταξινομήσεις και τις σύγχρονες αισθητικές «υποκατηγορίες». Τα δεκαεννέα ποιήματα που παρουσιάζονται σε αυτόν τον τόμο αποτελούν δείγματα μιάς ποίησης καθαρής υπερβατικότητας. Ο Μπλέικ, ως ένας χαρούμενος και ενίοτε σκωπτικός μυστικιστής, οικοδομεί ένα πανοραμικό κριτήριο, όπου οι αιώνιοι αντίποδες –η αθωότητα και η εμπειρία, το καλό και το κακό, η αλήθεια και το ψεύδος– συνιστούν τη ραχοκοκαλιά μιάς συμπαντικής ιερότητας. Μακριά από τις σύγχρονες εννοιολογικές αφαιρέσεις και τις σκοπιμότητες που ακινητοποιούν τη γλώσσα, η μπλεικική δημιουργία προσφέρει την εμπειρία ενός ριζοσπαστικού και εύρωστου οράματος. Η έκδοση αυτή, σε μετάφραση και σχολιασμό του Γιάννη Λειβαδά, επιχειρεί να αποκαταστήσει τον πνευματικό αναρχισμό του ποιητή, αναδεικνύοντάς τον όχι ως ένα μουσειακό λείψανο του Ρομαντισμού, αλλά ως έναν δημιουργό του μέλλοντος.
