Η αφηγηµατική και ιδεολογική λειτουργία της λογοτεχνικής Αθήνας έχει απασχολήσει επανειληµµένως και γόνιµα τους µελετητές οι οποίοι επιχειρούν να συγκροτήσουν µια γενεαλογία της πλούσιας σχετικής πεζογραφίας και να διερευνήσουν τα ιδιαίτερα γραµµατολογικά χαρακτηριστικά της. Αποτυπώνοντας την καλπάζουσα έκπτωση των τελευταίων δεκαετιών, η πεζογραφία για την Αθήνα αναπτύσσεται, µεταπολεµικά και µεταπολιτευτικά, στη σκιά των δεινών της µετανεωτερικότητας και του τέλους των ιδεολογιών. Οι χρονότοποι αυτής της πεζογραφίας αναδεικνύουν τη νέα ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας: άστεγοι, πλάνητες και ανέστιοι, µετανάστες και πρόσφυγες, χρήστες και ψυχικά διαταραγµένοι χαρακτήρες, στην πρωτεύουσα της Ελλάδας της κρίσης, γίνονται ο θλιβερός χορός µιας αναγνωρίσιµης συλλογικής τραγωδίας. Όψεις αυτής της ανθρωπογεωγραφίας ως βασικού άξονα της ιδιαίτερης ποιητικής της Αθηναιογραφίας κατατίθενται στον παρόντα τόµο.
